15 na 15 w 15

Prezentacja Projektu "Conquer the Impossible - Pokonać Niemożliwe"

2012-03-04T02:42:00.004+07:00

W związku z dużym zainteresowaniem naszym projektem zamieszczamy poniżej krótką informację a o terminach i miejscach prezentacji będziemy informować na bieżąco.

Wszelkie zainteresowane prezentacją Domy Kultury, placówki oświatowe lub kluby prosimy o kontakt poprzez stronę facebooka "Conquer the Impossible" lub bezpośrednio na adres e-mail dostępny w wizytówce FB w kolumnie po prawej stronie.

*********************************************************************************

PREZENTACJA PROJEKTU „POKONAĆ NIEMOŻLIWE”

PODRÓŻ DOOKOŁA ŚWIATA Z WARSZTATAMI KULTURY POLSKIEJ DLA DZIECI

Jeśli nie wiesz w jakim mieście rozdają granaty, jaka roślina jest najlepszym strażnikiem kobiet, które drzewo nazywane jest magicznym oraz gdzie można wynająć kurę do towarzystwa, jeśli chciałbyś poznać marzenia dzieci z kilkunastu krajów i zobaczyć w jaki sposób Polska stała się jednym z tych marzeń.... koniecznie przyjdź na projekcję zdjęć i filmu z naszego projektu. Podczas pokazu postaramy się zabrać wszystkich w magiczny świat i pokazać, że mimo różnic w kolorze skóry, miejscu zamieszkania, kulturze i tradycjach wszędzie na świecie ludzie pozostają tacy sami z prostymi marzeniami oraz pragnieniami.

W połowie lutego 2012 roku, jako czteroosobowa rodzina z dziećmi zakończyliśmy 15 tygodniową podróż dookoła świata, podczas której odwiedziliśmy 15 krajów i przeprowadziliśmy 15 Warsztatów Kultury Polskiej dla dzieci. Podróżowanie to dla nas poznawanie miejsc, które odwiedzamy, odkrywanie innych kultur, tradycji a co najważniejsze, to inspirujące spotkania z ludźmi. Taka też była nasza podróż obfitująca w ciekawe zdarzenia, magiczne dźwięki oraz orientalne smaki i zapachy. Staraliśmy się na tyle, ile to możliwe prawdziwie "dotknąć" głębi ducha każdego kraju a pomagały nam w tym zawsze rozmowa i uśmiech. Ludzie otwierali przed nami swoje serca i domy.

Podczas realizacji tego projektu, choć ograniczeni dość mocno w czasie rozwinęliśmy nasze odkrywanie świata jeszcze dodatkowo o elementy wymiany międzykulturowej. Zorganizowaliśmy bowiem kilkanaście warsztatów, które opierały się na idei interaktywnego poznawania kultury wieloma zmysłami. Całość składała się z dwóch części: pierwsza to pokaz slajdów z prelekcją wprowadzający dzieci w nieznany, odległej dla nich Polski. Podczas drugiej części dzieci smakowały polskich słodyczy -"krówek" a całość była oprawiona w dźwięki utworów Chopina oraz muzyki ludowej. Na zakończenie dzieci dostały również kolorowanki związane z tematyką warsztatów. Zajęcia prowadzone były w języku angielskim i właśnie w tym języku, chętne dzieci po zakończeniu zajęć mogły do kamery opowiedzieć o swoich marzeniach.

Idea przyświecająca projektowi „Pokonać Niemożliwe” to odkrywanie, że jedność ludzkości leży w naszej różnorodności. Założyliśmy, że jeśli choć w jednej osobie obudzimy ciekawość świata, jeśli zmienimy choć jedno spojrzenie na inną kulturę i tradycje, otworzymy choć jedno serce na zbyt często demonizowaną "odmienność" to nasza misja zostanie 1000 krotnie spełniona.

Czy się udało – przyjdźcie i sprawdźcie :)

Podróż przez religie i wierzenia świata - część III

2012-02-29T23:17:00.001+07:00

"Wszystkie religie mają ten sam dar przemiany naszych uczuć

w uczucia pozytywne."

- Dalajlama XIV

Młynek modlitewny z mantrą - obracanie ma ten sam efekt co wymawiane słowa.

Stupa - Katmandu.

Swayambhunath - Nepal.

Obrzędy pogrzebowe - Nepal.

Modlitwy mnichów w czasie pogrzebów - Nepal.

Bakhtapur- Nepal.

Bangkok - Tajlandia.

Wat Pho - Bangkok.

Wat Pho a w nim ponad tysiąc wizerunków Buddy.

Leżący Budda - Wat Pho.

Kościół w Guangzhou - Chiny.

Kwartał Tybetański - Chengdu, Chiny.

Kolędy, 5th Avenue, NY.

Katedra Św. Patryka, NY.

Ołtarz w Katedrze Św. Patryka, NYC.

Podróż przez religie i wierzenia świata- część II

2012-02-29T23:01:00.002+07:00

"Religia to dusza, niezależnie od tego czy przystępuje się wówczas do komunii,

czy odbywa pielgrzymkę do Mekki"

Hermann Hesse - Demian

rozdział szósty, Walka Jakuba

Katmandu, Nepal.

Konya, Turcja.

Meczet Błękitny - Istambuł.

Meczet Sułtana Ahmeda - Istambuł.

Wnętrze Błękitnego Meczetu.

Na drodze z Dar es Salaam do Mikumi, Tanzania.

Kościół w Stone Town, Zanzibar.

Świątynia Mahalakshmi - Mumbai.

Elephanta Caves.

Jaipur - Indie.

Agra, Indie.

Wnętrze Złotej Świątyni - Delhi.

Ablucja w mieszczącym się obok świątyni basenie.

Podczas ablucji w ręku trzymany jest łańcuch - droga powrotu na brzeg.

Bahtapur - Nepal.

Okolice Katmandu, Nepal.

Podróż przez religie i wierzenia świata - część I

2012-02-29T22:48:00.004+07:00

"Podróże są jak ożywcza kąpiel dla umysłu, jak rysunek Medei,

który sprawia, że znów jesteś młody."

Hans Christian Andersen - "Baśń mojego życia".
Rozdział VII

Przed świątynią Gurudwara w Delhi.

Krzyż na kościele w rezerwacie rdzennych mieszkańców Ameryki Płn.

Myślę, że zbędny jest tu opis.

Pomnik Pomordowanych Żydów Europy W Berlinie.

Duomo St. Maria Nascente di Milano.

Portret Rumiego w Konyi.

Meczet Koutoubia, Marrakesz.

Meczet na południu Turcji.

Sąsiadujące ze sobą kościół i meczet - Marrakesz.

Kościół katolicki - Tanzania.

Swayambhunath -Katmandu, Nepal.

Katmandu, Nepal.

Świątynia w drodze z Katmadu do Bakhtapur.

Kathmandu - Durbar Square.

Boudhanath Stupa -Katmandu.

Świątynia przy Boudhanath Stupa -Katmandu.

Obrzędy pogrzebowe - Nepal.

Istambuł, Turcja.

Konya, Turcja.

Na przekór wszystkim...

2012-02-28T17:21:00.001+07:00

Najlepszym komentarzem to tego postu okazuje się być projekt firmy Adidas:

"Impossible is nothing."

Czas: Przeszły.
Miejsce akcji: Dom, którego już nie ma (bo dom tworzą domownicy - nie mury).
Akcja: Codzienny powrót z pracy.

Siedzimy na kanapie. Dominika zasłania twarz rękoma opartymi na kolanach, ja przeglądam rachunki. W wiadomościach spiker coś cedzi przez zęby, że Grecja, że kryzys a może już krach. W Szwajcarii rząd nie reaguje na zmiany w najbardziej stabilnej, jak do tej pory walucie świata. Myślami jesteśmy blisko ziemi, do której przyciskają nas kredyty i szybujący w kosmos szwajcarski Frank. Ceny nieruchomości spadają a my pomimo tego, że oboje mamy pracę nie widzimy jakoś przyszłości. Nikt normalny w tej sytuacji nie pomyślałby nawet, że można marzyć sobie o dalekim świecie bo sytuacja przygnębiająca i wydaje się bez wyjścia.

Pomimo tego, angażujemy się w organizację społeczną i rozpoczynamy cykle warsztatów dla dzieci w szkołach. Chyba tak już z czystej desperacji wykładamy na to nasze ostatnie pieniądze bo widzimy ile to sprawia przyjemności dzieciakom. Bronimy się jak opętani aby nikt nie zburzył tego ostatniego bastionu, który trzyma nas w pionie - naszej nadziei.

Nagle (tutaj nagle oznacza dokładnie półtora roku) przychodzi ten dzień, kiedy gdzieś w środku zaczyna kiełkować pomysł i rodzi się koncepcja. W przeciągu miesiąca zostajemy bez domu ale również odrywamy się od wszelkich problemów. Rosną nam skrzydła a wyobraźnia przenosi nas wszędzie tam gdzie chcemy. W głowie aż trzeszczy od pomysłów i rozpoczyna się ten najpiękniejszy dla nas czas, kiedy czujesz, że jedynie ty sam stoisz na przeszkodzie swoim marzeniom. Puszczamy wodze fantazji i kończą się ograniczenia. Próbujemy aby ktoś nas wsparł. Szukamy sponsora, bo bilety, szczepionki i wyposażenie. Nikt nie chce pomóc - tłumaczymy sobie, że pewnie nie wierzą, może uznali, że to niemożliwe. Klepią nas po plecach i mówią: "Fajny pomysł" a potem, że skończyły się środki, że na szerzenie kultury to właściwie kasy nie ma. Pieniędzy nie dostaliśmy od nikogo ale wsparcie medialne i owszem. Lista firm i instytucji, która w nas nie zwątpiła jest po prawej stronie naszego bloga a ludzie trzymający za nas kciuki i krzyżujący palce skrywają się w wiadomościach na naszych prywatnych kontach pocztowych. Za to, że wierzyliście, za to że o nas pamiętaliście mamy najwspanialszy prezent jaki dała nam ta podróż - dziecięcy usmiech:

Niemożliwe nie istnieje!!!

Czas: Teraźniejszy.

Miejsce akcji: Dom - ten prawdziwy :)

Akcja: Właśnie to ... co dzieje się teraz :)

ps.
Ciekawe dlaczego Maroko będzie się mi od dziś kojarzyć ze smakiem truskawek, Moniko :)

Le tour du monde en cent - douze jours - Historia wyczytana w pewnej książce.

2012-02-25T02:33:00.000+07:00

Nie wiem, czy zdajecie sobie sprawę z faktu, że nasza podróż zainspirowana była pewną książką. Nie była to sławna już jednotomowa powieść Julisza Verne'a bo tytułowych dni było w niej osiemdziesiąt. Nie była również dla nas inspiracją wspaniała książka Tomasza Gorazdowskiego bo z kolei w niej, na tak zwanej kanapie czyli na motorze autor objeżdżając świat spędził 126 dni. Obie podróże imponujące, obie to swoisty wyścig i właśnie ta cecha łączy te dwie niesamowite przygody z naszą. Różni nas jedynie czas i inny rodzaj misji do spełnienia. My potrzebowaliśmy nieco ponad 15 tygodni a dokładniej 112 dni.

Inspiracją dla naszej podróży była książka dla dzieci. Książka, która stała się naszym lekarstwem na jesienne i zimowe wieczory. Tworzona z marzeń przez całą naszą czwórkę pisana była systemem "co komu do głowy" czyli z napaści weny twórczej. Jedna osoba kończyła myśl i odchodziła od monitora a za dwa dni pojawia się kolejny rozdział pisany przez kolejnego członka rodziny. Konsultowaliśmy jedynie przebieg trasy i nasze największe marzenia. W wyobraźni tworzyliśmy miejsca i przenosiliśmy się na kolejne kontynenty. Wersja komputerowa naszej przygodowej książeczki dla dzieci pewnego dnia zamieniła się w wersję książkową a to za sprawą mojego brata. W wigilię Bożego Narodzenia zamiast skarpet czy upragnionego szalika :) znalazłem pod choinką kartonik z dziesięcioma egzemplarzami z kolorową okładką. W środku oprawą graficzną okazały się rysunki tworzone przez nasze dzieci. Tytuł książeczki łatwy jest do przewidzenia a brzmi: "Zaczarowana Karawana". Tak, macie rację. Tak książka jest o nas. Można wyobrazić sobie lepszy prezent? Raczej nie.

"Szczęśliwcy", którzy mogli zapoznać się z jej treścią okazywali dla nas wyrozumiałość i zapewne z grzeczności lub z przyjaźni wyrazili się pochlebnie o jej zawartości. Jedna osoba nawet w rozmowie o naszych planach, o podróżach zapytała:

- A dlaczego nie spróbujecie zrobić trasy z waszej książki?

To był ten moment, w którym postanowiliśmy ruszyć dookoła świata i właściwie Tobie Aniu O.-K. powinniśmy dziękować bo stałaś się matką chrzestną projektu :) Potem tylko pomysł o tym co zrobić, żeby nie przelecieć przez świat z tak zwanym pustym przebiegiem. Od słowa do słowa, od naszego doświadczenia z pracą z dziećmi w szkołach do realizacji Warsztatów Kultury Polskiej, od zakupu pierwszego biletu do pędu bez opamiętania przez świat. Zrealizowaliśmy nasze marzenia i to jest najlepszy na to dowód.

Podsumowując zatem. Uważajcie co napiszecie w długi zimowy wieczór na ekranie swojego komputera, co zanotujecie w swoim pamiętniku lub nagryzmolicie na serwetce w kawiarni. Bądźcie czujni, kiedy marzycie i wizualizujecie swoje pragnienia. Efekt motyla może sprawić, że za jakiś czas staniecie gdzieś na jakimś pustkowiu, na wysokim szczycie lub w kraju, o którym kompletnie nic nie wiecie. Właśnie wtedy zaczyna się przygoda i prawdziwe poznawanie świata...

Ilustracja Alphonsa de Neuvilla i Léona Benetta do książki Juliusz Verne'a.

źródło wikipedia.org

Magia liczb, czasu i przestrzeni....

2012-02-19T18:53:00.007+07:00

Na koniec naszej podróży otrzymaliśmy od Was jeszcze jeden piękny prezent. O tym, że miało być 15 krajów w 15 tygodni na 15 rocznicę wiedzieliśmy bo sami sobie taki program nałożyliśmy. Ale to, że w ostatnim dniu na naszym liczniku pojawi się 15 tysięcy odwiedzin sprawiło nam ogromną niespodziankę. Wszystkim czytelnikom, odwiedzającym i tym, którzy z niecierpliwością czekali na każdy kolejny wpis serdecznie dziękujemy za cierpliwość i wyrozumiałość. Specjalnie chcielibyśmy podziękować naszym przyjaciołom i tym, których właściwie nie znamy, że "linkowali" naszą stronę swoim rodzinom i znajomym. To, że wielu ludzi czytało nasz blog udowadnia fakt spotkania obcej nam osoby w innym kraju niż Polska, która dowiedziawszy się, iż stoi przed nią "Zaczarowana Karawana" zaczęła krzyczeć z radości i poinformowała nas o tym, że czyta, że wie, że zna. Ogromna to dla nas przyjemność i szczęście. Fakt, że tu zaglądaliście jest dla nas nieocenionym wyróżnieniem i nadaje sens temu, co robimy. Bo tak naprawdę bez osób nam kibicującym i podglądającym nasze działania, ta podróż byłaby jedną z wielu. Dzięki Wam stała się wyjątkowa, tak jak ukryte w trakcie jej trwania liczby stają się magiczne.

W roku, kiedy wystartowaliśmy nasza rodzina wspólnie miała 100 lat. Rzadkość takiego zjawiska musiała być uhonorowana w sposób specjalny. Do wszystkich piętnastek musi dołączyć nasza starsza córka, która w listopadzie zeszłego roku właśnie skończyła 15 lat. Poza tym zaliczamy w ciągu czterech miesięcy 17 szczęśliwych startów i 17 bezpiecznych lądowań.

Poniżej przedstawiamy sumę pokonanych kilometrów w zależności od sposobu transportu. Nie uwzględniają one dziesiątek kilometrów, które przerodziły się w setki pokonane na nogach oraz wszelkiego rodzaju transportu miejskiego, autobusów, metra, tuk-tuków i dala-dala.

Zatem drogą wodną pokonaliśmy prawie:

1500 km

Podróżując szynami czyli koleją:

4187 km

Drogą lądową, autem, autobusami i "na stopa" :

8475 km

W powietrzu unosiliśmy się przez:

46232 km

Wszystkiego razem nazbierało się:

60394 km

Nie ukrywam, że powyższe liczby zaskoczyły nas samych ale to matematyka i nie uwzględnia ona naszego zaangażowania i motywacji do pokonania następnego, kolejnego, czasem bardzo trudnego kilometra.

Jeszcze raz dziękujemy Wam bo jesteście częścią tego planu i głównie dzięki Waszym mailom, sms-om, komentarzom i zaciśniętym kciukom jesteśmy tutaj, w dodatku cali i zdrowi.
Jak mówią w suahili - Asante sana !!! Dziękujemy :-)

Naszą trasę los kształtował często odmiennie od naszych planów i oczekiwań, droga wiła się i wiodła czasem przez miejsca o których nigdy wcześniej nie myśleliśmy. Otwierały się przed nami drzwi domów w odległych miejscach i skłaniały do wizyt... nie pozostawaliśmy obojętni na szczere i gorące zaproszenia, co sprawiło, że ostateczna trasa wyglądała następująco (w całkowitą ilość krajów wliczaliśmy również te tranzytu oraz wyspę, którą potraktowaliśmy wyjątkowo) :

1. TURCJA

2. EGIPT

3. TANZANIA

4. ZANZIBAR

5. OMAN

6. INDIE

7. NEPAL

8. TAJLANDIA

9. CHINY

10. HONG - KONG

11. KANADA

12. USA

13. NIEMCY

14. WŁOCHY

15. MAROKO

z różnych powodów nie we wszystkich krajach zostały przeprowadzone nasze Warsztaty Kultury Polskiej, ale w kilku zrobiliśmy je więcej niż raz więc suma zamknęła się w spodziewanym 15. To był wspaniały czas...

NIEMOŻLIWE STAŁO SIĘ MOŻLIWE !!!

Cóż, to już koniec wyprawy.... Jednak dla nas koniec to zawsze początek czegoś nowego mamy nadzieję, że tak też będzie tym razem :-)

Tizi'n Tishka dwa razy w 24h czyli ostatnie WKP :)

2012-02-16T18:28:00.001+07:00

Mówi się o niej: niebezpieczna. Kręte drogi wspinają się zakosami by przeprowadzić cię przez najwyższą w tej części kontynentu przełęcz. Kiedy spojrzysz w urwisko bledniesz a świadomość, że jesteś właśnie wyżej niż najwyższy szczyt Polski dodaje emocji. Szczególnie zimą kiedy biała szata pokrywa wierzchołki a śnieg i lód zalegają na drodze. Niektóre zakręty mają po sto osiemdziesiąt stopni a widoczność jest zerowa zza opadającej pionowo skały.

Wtedy dajesz znak klaksonem, że wchodzisz w ten łuk a ktoś nadjeżdżający z naprzeciwka powinien poczekać. „Powinien” niestety niekiedy zależy od wielkości pojazdu. Stąd wypadki, które na tej drodze nie są rzadkością a ich skutki łatwo przewidzieć. Tishkę, bo tak na imię tej przełęczy pokonywaliśmy już kilkakrotnie ale nigdy autobusem. Tym razem nadarzyła się okazja więc z niej skorzystaliśmy. Autobus rejsowy korporacji Supra Tours to sprzęt w miarę nowoczesny. Pasy na siedzeniach, kładzione fotele i wysoko usytuowane miejsca siedzące. Te ostatnie okazały się znamienne w skutkach. Bowiem po pokonaniu płaskiego odcinak drogi z Marrakeszu dojeżdżamy do Atlasu i rozpoczyna się prawdziwa jazda dla wielbicieli rollercoasterów.

Na każdym z pokonywanych zakrętów autokar kładzie się na boki, jakby pasażerowie odbywali kandydatkę czyli rejs rekrutacyjny do Akademii Morskiej. Czujesz przychodzącą kolejną falę a kołysania nie ma końca. Błędnik szaleje a w żołądku robi się niezła zawierucha. Nas to w sumie nie dotyczy bo jesteśmy ludźmi znad morza ale wszyscy znają słabość Berberów do takich atrakcji. Na efekty nie było trzeba długo czekać. Pierwszy pocisk z wnętrza małego chłopca ląduje na ubraniach współpasażerów, między innymi turystki ze Stanów. Odpowiedzi na pytanie dlaczego zapach i widok zwróconej treści żołądka powoduje reakcję łańcuchową i staje się sportem drużynowym szukamy u antropologów. Okazuje się, że społecznościach jedzących wspólne posiłki, taki odruch to sygnał dla reszty do pozbycia się zepsutego lub trującego jedzenia. Nie inaczej było tym razem. Do "zabawy" dołączali kolejni uczestnicy naszej podróży a ci, z większym samozaparciem czynili swe obowiązki na tak zwanym przystanku na żądanie, przysypując swe wydzieliny piaskiem na poboczu.

Turystka ze Stanów prosi kierowcę aby ten na postoju posprzątał wymiociny zalegające w przejściu abyśmy nie musieli w tym smrodzie jechać dalej. Ten jednak okazuje się być prawdziwym zawodowym kierowcą i olewa cała tą sytuację. Pożyczonym w barze mopem i wiaderkiem z wodą pasażerki same robią z tym porządek a reszta? Reszta robi zdjęcia na zewnątrz lub zajada mielone baranie mięso z grilla. Patrzę na nich i już się boję bo według mojej opinii oni nie jedzą tylko ładują amunicję do swych wyrzutni. Od razu napiszę, że powrotny kurs niczym się w zasadzie w tej kwestii nie różnił, no może tym, że kierowca zjeżdżając już z przełęczy spalił hamulce a smród tej spalenizny dodał do grona „słabych żołądków” nowych członków. Nie pomagało wąchanie obranej skórki pomarańczy i żucie gumy. Czasem po prostu to nie jest twój dzień.

Znajomy opowiadał nam o jeżdzie przez Tishkę autobusu wypełnionego ponad stan. Kilkanaście osób stało w przejściu i bujało się rytmicznie na łukach a na tych naprawdę ostrych wpadali na kolana tych siedzących. Z tyłu autobusu siedział lokalny zespół muzyczny, który dla rozładowania sytuacji przygrywał nomadzkie szlagiery i wypuszczał w eter wibrujące dżwięki. Jeden z pasażerów w tym ścisku zwymiotował na głowę osoby siedzącej przed nim a potem próbował zmyć mu to z czupryny wodą z butelki. Zapach się rozniósł i reakcje żołądkowe również. Wyobraźcie sobie taki autobus, latający na wszystkie strony ludzie, muzyka na żywo w akompaniamencie odgłosów dochodzących z głębi trzewi. African style :)

Z dworca w Warzazat odbiera nas El Houssaine i od razu robi się rodzinnie. Jemy lunch w jego domu a potem na słonecznym tarasie na poduchach rozmawiamy do wieczora popijając marokańską herbatkę. O 19-tej jedziemy do centrum a dokładnie do Avon Acadamy, szkoły językowej ufundowanej przez Sheilę Barry. Na pierwsze zajęcia po feriach przyszło kilkanaścioro kursantów w zróżnicowanym wieku, jednak wszyscy byli starsi niż nasze docelowe dziesięciolatki. Pokazaliśmy im zatem na początku zdjęcia z naszej podróży, Warsztatów Kultury Polskiej zorganizowanych w innych krajach a następnie nasz film i slajdy o Polsce. Na koniec, obowiązkowo nauka języka polskiego, która młodym Marokańczykom szła wyjątkowo sprawnie.

Niezręcznie było nam dawać im kolorowanki ale z cukierkami to już inna sprawa. Po pokazie, po przybiciu na fladze ostatnich już w podróży "piątek", urządziliśmy sobie pogadankę po angielsku. Padły pytania dotyczące naszego kraju, zwyczajów i codzienności. Od studentów, w zamian dowiedzieliśmy się podstawowych informacji na temat języka Berberów - Amazigh (Wolny Człowiek) oraz najważniejszej litery "Z", rozpoznawalnej na całym świecie, która swym znaczeniem i wyglądem kojarzona jest ze stojąca postacią "Free Man Standing".

Na koniec wymiana kulturowa na temat gier. Okazuje się, że popularna u nas zabawa w krzesła (jedno mniej niż graczy) oprawiana muzyką jest także popularna w Maroku. Gra ze zwijaniem na ołówek przedmiotu na sznurku ma swoją odmianę tutaj a różni się tym, że konkurenci zwijają na swoje kciuki sznurek, na środku którego zawieszony jest cukierek. Potem nasz znajomy przedstawił nam swoje doświadczenia związane z wymianą międzykulturową, gdzie na zasadach wolontariatu uczniowie z całego świata odwiedzają Warzazat i okolice. Świetna zabawa połączona z pracą i pomocą niesioną marokańskim dzieciom. Nic bardziej cudownego nie mogło nas spotkać na koniec naszej podróży.

Teraz z podniesionym czołem, trzymając naszą flagę wypełnioną kolorowymi śladami rączek dzieci świata możemy śmiało powiedzieć, że właśnie wypełniliśmy naszą misję a nasza podróż zbliża się do końca. W głowach kiełkuje nam jednak myśl, którą najlepiej ilustruje prawdziwie stare arabskie powiedzenie:

" Psy szczekają a karawana idzie dalej."

Zatem jeśli nasza zaczarowana karawana zatrzyma się na chwilę w Founduku czy Karawanseraju to z pewnością za jakiś czas ruszy dalej, z nowym pomysłem w nieznany świat :)

ps.

O spotkaniu z Rahmounem i jego projekcie już niedługo na www.africaedeserta.pl

Pocztówka z czerwonego miasta.

2012-02-16T16:48:00.001+07:00

Mozaikowy zellidż powinien składać się z maluteńkich kawałków ceramiki.

Meczet i kościół obok siebie - jasne, że można.

Człowiek balon :)

Koutoubija oczami dziecka...

Przepiękne kilimy.

Jamaa el Fna o zmierzchu.

Autobus turystyczny - 170 MAD i zgadnijcie jakiego języka nie ma w ofercie ?

Beige taxi.

Who let the snakes out ?

Fez to europejska nazwa nakrycia głowy - Tarbusza.

Na śniadanie...naleśniczki :)

Po pierwsze Marrakesz!

2012-02-15T18:31:00.008+07:00

"Myśli są jak piasek Sahary, jeśli nie skropisz ich wodą,

przesypią ci się przez palce."

- R. Kwiatkowski "Przysłowia i aforyzmy"

Trzeba zebrać w sobie wszystkie te wspomnienia i w pamięci podróżować przez kontynenty ale nie jest to teraz takie proste. Tutaj wychodzę na ulicę i idę przed siebie. Gdziekolwiek nie zajdę, widzę coś co wprawia w osłupienie. Przechodząc przez mury otaczające medinę wchodzisz po trzech stopniach i już jesteś w ogrodzie. W bardzo nowoczesnym ogrodzie a właściwie parku.

Stu letnie drzewo oliwne.

Od ostatniego razu, kiedy tutaj zajrzeliśmy, dwa lata temu zrobiło się gęściej i bardziej zielono od roślin. Dopiero tym razem zauważamy stu letnie drzewo oliwne ale na pewno nie przegapimy porozrzucanych tu i ówdzie słupów z drewnianym daszkiem, na których wiszą dotykowe ekrany. Chłopcy logują się na "Fejsa", turyści szukają w internecie podpowiedzi na temat Marrakeszu a my... odpalamy nasze strony i robimy dokumentację fotograficzną :) Lekko podchmielony lub niezwykle "wczorajszy" gość z całą stertą przewodników w różnych językach świata - poza polskim - proponuje nam cudny program zwiedzania miasta. Kiedy mówię, że z Polski, uśmiecha się szeroko ukazując niezwykłą zagadkę stomatologiczną w postaci tak zwanego "gruzu" w ustach a jego zmęczona życiem twarz promienieje. Przyczepia się oczywiście do piłki nożnej i pyta:

- Dlaczego? - robiąc przy tym taki grymas jakbym mu babcię harmonią zabił.

- Co dlaczego?! - odpowiadam pytaniem, że niby nie wiem o co chodzi.

- Dlaczego po mundialu w '82-gim nie macie sukcesów w piłce?

Cholera - pomyślałem - człowiek ma większą wiedzę w tym temacie niż ja. Skupiam się w sobie i jadę jako dyplomata, co by nikogo nie urazić:

- Są zawodnicy zdolni, dobry trener jest, tylko coś gra nie idzie.

- No jasne! Jak się ma Podolskiego i Klose to są zawodnicy. - jedzie gość dalej wywijając mi przed oczami przewodnikami.

- Podolski? Klose? Nie widziałem takich nazwisk na koszulkach naszej reprezentacji. Może to Niemcy jacyś. - palę głupa bo koleś mnie przeraża,

Uśmiech na jego twarzy gaśnie, resztki uzębienia chowa za pomarszczonymi ustami, patrzy na mnie jak na jakiegoś kosmitę, otwiera przewodnik i pyta bez ogródek:

- Dokąd chcesz teraz iść?

- Do ogrodów Agdal. - mówię całkiem poważnie.

Koleś parcha śmiechem, tak że opluł mi koszulkę i tańczy na jednej nodze.

- A co jogging? - zapytuje oglądając mnie lekko z obu boków.

- Nie! No ogród chciałem obejrzeć. Wiesz, drzewa, krzaki... może róże jakieś są. - odpowiadam piłkarskiemu specjaliście.

Facet pochyla się do przodu, jakby chciał sprzedać nielegalne tu zielsko i mówi do mojej klatki piersiowej konspiracyjnym głosem:

- Nie! Słyszałeś? Powiedziałem NIE...

- Ale... - próbuję mu nieskutecznie przerwać.

- Idź tu. - wskazuje dwa miejsca na mapie. - Nigdzie indziej nie łaź. Potem mi podziękujesz i miłego dnia.

Faktem jest, że Monika mówiła wcześniej abyśmy sobie odpuścili ale uparciuchy z nas i jak sami nie sprawdzimy to nie uwierzymy. Ale po tej akcji rezygnujemy i uderzamy w pierwszy punkt czyli do Dar Si Said. Przy wejściu najpierw lekkie targi, co by przyoszczędzić na wejściówce i znów się udaje nie płacić za dzieciaki. Choć cena jest niska bo tylko 10 MAD to już na samym wstępie dwa skąpiradła są usatysfakcjonowane :) Prywatne muzeum skrywa w swych olbrzymich pomieszczeniach skarby w postaci drzwi z terytorium Maroka, elementy sakralne, ceramikę, biżuterię berberyjską i ubiory oraz niezwykłą w swej konstrukcji karuzela. W zachwyt wprawiają drewniane, rzeźbione sufity oraz posadzka. Po raz pierwszy widzieliśmy królewski zellidż, układany z marmurem oraz przepiękną tradycyjną posadzkę pokrytą ceramiką: bedżmat.

Zellidż królewski połączony marmurem - posadzka.

Biżuteria berberyjska.

Fotografia marokańskiej karuzeli...

... i oryginalny wagonik.

Kolejny wskazany obiekt to Palais Bahia - kompleks pałacowy wraz z ogrodami. Stworzony przez wielkiego sułtana, wizjonera Si Moussa dla użytku własnego wraz z ogrodami zajmuje ponad osiem tysięcy metrów kwadratowych, nie bez przyczyny jego nazwa oznacza brylant. Pretendujący do miana najpiękniejszego owych czasów zawiera niespotykane tutaj duże podwórze otoczone zadaszonym gankiem oraz wspaniałe ogrody oraz pomieszczenia. Tradycyjny riad - czyli ogród w dziedzińcu - musiał składać się trzech zamykanych pokoi mieszkalnych oraz otwartego pomieszczenia dziennego. Po środku niezbędnym elementem była zieleń i fontanna z szumiąca wodą... taka namiastka raju na ziemi. Część pałacu przeznaczona była na harem a na drzwiach i okiennicach oblubienice władcy mogły malować elementy przypominające im rodzinne strony. Jedna okiennica przykuła naszą uwagę a na niej coś w podobie do haftów kaszubskich :)

Z zewnątrz, jak nakazuje tradycja - skromnie.

Widzicie podobieństwo do polskich kwiatów?

Podwórze riadu w lustrzanym odbiciu.

Ogrody Agdal obejrzymy zatem następnym razem :)

Boyz in Da Hood...

2012-02-15T02:41:00.002+07:00

... i właściwie, tyle w temacie :)

A na deser Pan Turban Z Jammy:

Jutro? Tak, jutro. Jutro dojrzeją wszystkie morele...

2012-02-11T20:47:00.001+07:00

Nikt tak bardzo nie chciałby zrozumieć zagmatwanego sposobu myślenia Marokańczyków jak my. Trudno nam pojąć ich drogę rozumowania i wejść w ich buty bo wypiliśmy litry europejskiego mleka a wraz z nim czarnoziem, na którym rosła trawa pożarta później przez urodziwe biało czarne krówsko. Nic nie wiemy o tym, co zapuściło korzenie w czerwoną ziemię Maroka a potem dało piękne żółte i pomarańczowe owoce. Zupełnie tak samo jak ciężko im jest zrozumieć nas. Jak pisze Tahir Shah w "Domu Kalifa" wielu z nich nie rozumie starego powiedzenia:

"Dwie trzciny piją wodę z tego samego strumienia.

Jedna jest pusta, a w drugiej - słodki miąższ".

Co takiego nas odróżnia, że staje się przeszkodą we wzajemnym rozumieniu. Kultura i obyczaje. A tego nie wolno zmieniać, można się przybliżyć, wziąć sobie garstkę i się poczęstować. Mam takie dalece idące przypuszczenie, że nam Polakom, jest chyba bliżej do mieszkańców kraju zachodzącego słońca niż reszcie obywateli Europy. Nigdy nie patrzeliśmy na inny naród z góry spod kolonialnego kapelusza a wręcz przeciwnie. My tak samo przeszliśmy ciężką drogę do bycia wolnym a zabawę, spontan i lubość do zaspokojenia brzucha dobrą strawą mamy we krwi. Też lubimy pomachać szabelką a potem usiąść do wspólnego stołu. Ułańską fantazję można bardzo szybko skojarzyć z tą marokańską (ostatni widok: czterech gości pędzących na motorynce i ich wspólny śpiew) a wartości obu narodów są i były zawsze podobne. Choć w Polsce wielu o tym już zapomniało, tutaj nadal pielęgnuje się zasadę, według której setki lat temu powstało przysłowie:

" Jeśli jesteś zamożny podziel się swoim bogactwem.

Jeśli jesteś biedny, podziel się sercem."

A teraz, żeby nie było tak miło kilka słów o tym, co może zdziwić, zaskoczyć i zachwycić.

Teraz przyszedł czas aby skomentować to co działo się przez ostatnie kilka dni. Poza bywaniem na farmie i cieszeniem się naturą, jakiś czas spędziliśmy w Gueliz oraz na medinie Marrakeszu. Spotkaliśmy się z naszym wspaniałym przyjacielem El Housainem, który poświęcił nam swój czas i specjalnie dla nas przyjechał, jadąc z Casablanki do Warzazat. Dzięki Monice mieliśmy przyjemność poznać wyjątkowych ludzi, między innymi Polaków stacjonujących, jak i tych, którzy ciągle są w drodze. Wieczorkami przesiadując na herbacie lub zupie na Jammie, wchłanialiśmy życie starej części miasta i jak skomentowała nas Monika: „Patrzę a oni siedzą sobie tak spokojnie... jakby byli stąd.”

Śmieszne ale to właśnie tutaj, wśród tego zgiełku, nawoływań, gwaru i wiecznego ruchu czujemy się wyjątkowo dobrze. Nie przeszkadza nam pojawiający się niekiedy, znany z niedoskonałości systemu kanalizacji zapaszek. Nie robi nam też różnicy brak laboratoryjnej czystości, hę, kto bywał u nas w domu pewnie się nie dziwi :) Poza tym takie osobowości jak koleś w niewyobrażalnie wielkim turbanie, który według jego użytkownika waży ponad pięć kilogramów i chroni przed słońcem (a zapytany ile czasu wytrzymałby w tym na pustyni, zawstydzony przeprasza i odchodzi) nie mogłyby istnieć bez tego wielkiego cyrku. Po wypiciu świeżego soku z pomarańczy, po zakupie malutkiego woreczka prażonych migdałów, żal nam odchodzić z tego miejsca... zwłaszcza, że ceny za przejazd autobusem wzrosły z 1.5 do 3.5 MAD – jako dodatkową „atrakcję” Dominika zawsze może liczyć na lekkie podszczypywanie w czasie wsiadania. Wiem, że ona tego nienawidzi i czasem musi zrugać jakiegoś gościa, to jednak zawsze daje sobie radę.

Można by oczywiście wziąć taksówkę ale nas to nie bawi... chociaż czasami i owszem. Na przykład, kiedy patrzysz jak na chodniku stoi grupa dziewięciu młodzieńców i zatrzymują „Beige Cab” (taksówki w Marrakeszu mają kolor beżowy, jednak myślę, że jest inne, trafniejsze określenie tego koloru ale z przyzwoitości go tu nie użyję). Taxi podjeżdża i choć jej gabaryty przypominają bardziej Daewoo Tico niż nowojorskie krążowniki to jednak po chwili rusza i nikt nie zostaje na chodniku. Z gumy ???

Generalnie ceny tutaj stoją w miejscu a przelicznik do Euro i Dolara właściwie się nie zmienia. Miseczka zupy na Placu wciąż kosztuje 3.5 a sok z pomarańczy 4 MAD, paliwo stale oscyluje wokół 4 złotych więc teraz jest taniej niż w Polsce... i to sporo. Jednakże ceny noclegów na medinie zróżnicowały się dziwacznie a system bazy noclegowej uległ znacznej modyfikacji i regulacji. Za to wciąż nie zmienia się podejście, wyluzowane, lekko cyniczne takie typowo „afrykańskie”. Nadmienić musimy, że sytuacja dotyczy tej tańszej półki, wyżej jest inaczej, zupełnie inaczej. Coś, co w internecie, na jednej ze stron rezerwacyjnych (hostelworld.com, hostelbookers.com itp.) wygląda całkiem nieźle (brawo dla fotografa i programów komputerowych), kosztuje wcale nie mało i co najdziwniejsze – ma dobre notowania bo około 70-80% pozytywnych referencji (podejrzewamy, że większość podrabiana) – w konfrontacji na żywo okazuje się być brudną norą z wszechobecnym półmrokiem, z odpadającymi kaflami zeldż i nie zmienianą pościelą. Dodatkowy bonus to zarządzanie przez obrażoną i zaspaną w środku dnia parę (bez skojarzeń.... pani spała na krzesełku przy wejściu a pan w jednym z gościnnych łóżek). Istny DRAMAT!! Ale jeśli myślisz, że to przypadek bardzo się mylisz..... próbowaliśmy kilkakrotnie i schemat się powtarzał. Oczywiście były małe zmiany ale polegały one raczej na tym, że obsługa bez żenady drzemała na kanapach w holu, zarządzającego „właśnie chwilowo” nie było w obiekcie i kazano nam czekać godzinę po to by ostatecznie zaproponować przeniesienie się do innego riadu - podobno kuzyna! Zrobiona wcześniej rezerwacja bowiem okazuje się być mało ważna, bo gość z „naszego” pokoju jeszcze się nie wyniósł. O 18-tej ? Kto zatem nad tym panuje? Może się to wydać nie do wiary ale w hotelu nie było komputera by sprawdzić czy w ogóle zrobiliśmy rezerwację (i co gorsza potwierdzić, że wpłaciliśmy zaliczkę). W jednym z riadów i to takim ze średniej półki zaproponowano nam absurdalną jak na widoczne warunki cenę (typowo zaporową) i pomimo całkowitego braku obłożenia, pan zarządzający nie był absolutnie zainteresowany klientem i jak najszybciej odprawił nas z kwitkiem by powrócić do przerwanej wcześniej drzemki na fotelu recepcyjnym. Tak niestety często wyglądają tu guesthousy, hoteliki, hostele, riady i dar'y zarządzane w lokalny sposób, który można nazwać „INNYM” prowadzeniem biznesu. My powoli przestajemy się dziwić bo trzeba zrozumieć, że tutaj nie liczy się pieniądz ale czas. To całkiem odmienne postrzeganie hotelarstwa ale i również wielu innych dziedzin biznesu. Banki – czynne 3-4 godziny dziennie, restauracje – zamykane na kilka godzin w ciągu dnia, autobusy – jeżdżące nie według rozkładów a raczej „widzi-misię” kierowców, a i przystanki robią sobie gdzie chcą (według postrzegania turysty – brak bowiem słupków) i jeśli tak zdecydują, to nie zabierają nowych pasażerów (i już! ;-)... w Europie nie do pomyślenia.... tutaj to normalne.

Na medinie Marrakeszu większość riadów (i dar-ów) proponuje ceny za łóżko, oscylując jedną ceną za pokój – czyli nie ważne ile łóżek w pokoju cena za pokój ma docelowo wyjść taka sama. Coraz częściej w riadach nawet wyższych kategorii spotkamy tu warunki hostelowe (jeszcze kilka lat temu nie do pomyślenia) i tak zwane dormy z piętrowymi łóżkami, wspólną łazienką często na korytarzu. Ma to swoje plusy bo podróżując indywidualnie na ograniczonym budżecie można przenocować się w tak zwanym riadzie już za około 7 Euro, ale ma też minusy bo niektóre z nich tracą swój niepowtarzalny klimat „pałacu z baśni tysiąca i jednej nocy”. Jeśli Marrakesz zagubi gdzieś po drodze swoją magię, swoją wyjątkowość i swój prestiż... w niedługim czasie stanie się zwykłą noclegownią i cały czar pryśnie. A tego przecież byśmy nie chcieli, prawda ?!

Widzieliście już najpiękniejszy dworzec kolejowy? Nie, to zerknijcie na ten w Marrakeszu. Czyściutko, cichutko, elektronicznie a fuzja szkła, aluminium i ruchomych schodów z marokańską elegancją, szykiem i tradycją w tym wydaniu wprawia w zachwyt. Kilkanaście tablic elektronicznych informujących o odjazdach, najlepiej działające darmowe Wi-Fi jakie uchwyciłem i pełen spokój to klimat, który panuje na tym dworcu.

A dla uzupełnienia przyjemności wizualnych, po drugiej stronie ronda budynek Królewskiego Teatru.

O ogrodach Marrakeszu napisano już setki stron i opublikowano tysiące zdjęć, więc ja.... też dołożę się do tego cudownego zbioru :) Mój wkład to zdjęcia z Jardin Majorelle. Pisałem już o tym ogrodzie na www.naszemaroko.blogspot.com lecz teraz uzupełniam galerię o kolejne fotki:

ps.

Choć tekst może się wydawać miejscami nieco schizofreniczny, jako całość jest spójny i odpowiada całkowicie tutejszemu klimatowi... po prostu: Witajcie w Maroku :)

Brama wjazdowa dla Royce'a?

Jest zima...to musi być zimno :) oraz Muay Thai po marokańsku ...

2012-02-10T20:57:00.002+07:00

Kiedy w Polsce na termometrach słupek opada poniżej dwudziestu stopni w minusie my w Marrakeszu ściągamy bluzy i polary. Słońce razi w oczy i choć czuć mroźne powietrze schodzące z Atlasu to jednak nasze ulubione słupy umieszczone przy bankach wskazują na swych wyświetlaczach nawet dwadzieścia stopni w plusie. Różnica pomiędzy dniem i nocą nie pozwala zapomnieć o tym, że i tutaj jest wciąż zima. Wieczorami robi się chłodno, choć nadal dziesięć stopni powyżej zera to dla nas komfort. Spoglądając o poranku na góry zaskakuje jak nisko leży śnieg w tym roku i wtedy marzy się... wypad na narty. Dla tych, którzy nie wierzą, że w Afryce można pośmigać na nartach zapewniam, iż Maroko takim jest właśnie wyjątkowym miejscem a znajdująca się tutaj stacja narciarska L'Oukamaiden świetnie prosperuje. No właśnie, zima w tutejszych górach robi psikusy i jest nieprzewidywalna a my z trwogą spoglądamy na ośnieżone szczyty bo już na kilka dni czeka nas przejazd autobusem przez przełęcz Tizi'n Tishka. Co może się tam wydarzyć dobrze już wiemy, bo zimą pokonywaliśmy te serpentyny samochodem. Jedna śnieżyca i najkrótsza droga do Warzazatu zostaje zamknięta. Ot, taki to właśnie psikus natury...

No właśnie, sporty zimowe. Jak myślicie, jakie miasto jest najlepsze na uprawiane - powiedzmy - choćby łyżwiarstwa? Oczywiście, że Marrakesz! Lodowisko, które pierwotnie miało działać do końca stycznia, ze względu na pogodę i duże zainteresowanie działa do dziś. Nie mogliśmy odpuścić takiej okazji aby nie poprzecinać lodowej tafli łyżwami na afrykańskiej ziemi. Wrażenie niesamowite, bo lodowisko jest odkryte a przysłania je tylko lekki daszek. Wokół palmy i widok na ośnieżone góry. Wyobrażacie sobie? Kilkaset metrów dalej stoją wielbłądy, którymi można pospacerować po Palmeraie a tutaj, w rękawiczkach (i krótkich rękawkach) ludzie prują po lodzie.

Muzyka musi być, oj tak! Głośno, że aż w bębenkach huczy ale tak już tutaj jest, że jak jest zabawa to musi grać na pełną moc. Wygląda to zresztą, jakby nikomu zniekształcona muzyka nie przeszkadzała ale kto siedział kiedyś w arabskiej taksówce, ten wie, że jakość dźwięku nie ma znaczenia i przegrywa w konfrontacji z kondycją sprzętu i tak zwanym volumem :) Łyżwy ostre, lodowisko lekko pofalowane bo nie ma tutaj wózka pokrywającego wodą idealną taflę ale za to są ręce do roboty i w przerwach chłopaki zbierają zryte kawałki lodu szuflami. Ci sami zresztą są fantastycznymi animatorami tego sportu. Bawią się z dzieciakami tworząc tak zwane wagoniki a z najmłodszymi jeżdżą całymi popołudniami ucząc ich jazdy na łyżwach. Cena? Cóż, nie jest niska bo dorosły płaci 8 Euro a dzieci połowę ale za jazdę po lodzie w świetle zachodzącego afrykańskiego słońca warto zapłacić, bo jeśli zastanowisz się gdzie teraz jesteś i na czym stoisz, możesz pomyśleć, że to jakiś absurd. A jednak, nie ... Czujesz to? :)

Monika opiekuje się nami wspaniale, pomogła załatwić nam bardzo wygodne lokum. Komfortowe warunki dały nam możliwość poznania trenera fitnessu i miłośnika sportów walki. Za jego namową przeprowadziliśmy sobie kilka treningów, na których wymieniliśmy się doświadczeniami i... ciosami. Wszystko oczywiście w czysto sportowej i kulturalnej atmosferze. W zamian ja otrzymałem indywidualny program treningowy aby zrzucić parę kilogramów a on kilka twardych lekcji :) Obejrzeliśmy wspólnie filmik o Golden Boy'u, zawodniku pochodzenia marokańskiego Badr Hari, który stał się idolem i wzorem do naśladowania dla wielu tutejszych chłopaków. Na koniec chcieliśmy naszego przyjaciela wykończyć ulubionym ćwiczeniem Michała (stary wiesz o co chodzi: padnij – powstań – pompuj ) ale niestety, okazał się on mieć wyjątkowo dobrą kondycję. Jak wyglądał nasz trening oraz lekcje wychowania fizycznego dziewczynek:

W trzy dni przez NYC, Berlin, Mediolan wprost do Marakeszu.

2012-02-01T19:17:00.003+07:00

Budzimy się rano w małym pokoju z pięknym fortepianem. Podchodzę do okna, odchylam zasłonę a słońce porannym promieniem oślepia moje oczy. Jesteśmy na szesnastym piętrze kamienicy, w apartamencie, który nieznani nam ludzie przekazali bezinteresownie abyśmy mogli przenocować i odświeżyć się przed podróżą. Wyglądam przez okno i widzę drapacze chmur, kilkunastu piętrowe domy i takie malutkie, najstarsze kamienice zakleszczone pomiędzy otaczającymi je olbrzymami. Przyglądając się malutkiej - w porównaniu z tymi wieżowcami – budowli, dopiero teraz dostrzegam jaką drogę przebyła ta dzielnica aby stać się, zresztą jak całe miasto rozpoznawalnym na całym świecie znakiem. Jest na naszym globie niewiele takich miejsc jak Nowy Jork, posiadających tak niezwykłą energię. Trzeba przyznać, że to miasto tętni życiem całą dobę a nad ranem kiedy jedni śpieszą do pracy, drudzy wracają z nocnych szaleństw, inni zaś kończą jogging my ruszamy w poszukiwaniu śniadania. Tutaj właśnie widać różnicę pomiędzy będącym w ciągłym ruchu Nowym Jorku a nudnym i ospałym jesienno-zimowym Berlinem, do którego trafiliśmy o poranku dnia następnego. Zresztą warto tutaj nadmienić, że lotnisko naszego wylotu JFK jest tak sprytnie zorganizowane, że kontrola pasażerów odbywa się w tempie ekspresowym i choć nie wszystkim udaje się uniknąć skanowania całego ciała promieniami X, naszej czwórce tym razem podarowano niepotrzebne naświetlanie. Co prawda staliśmy bez butów ale jednak nie napromieniowani. W Berlinie niespodzianka. Na przylotach czekali na nas rodzice Dominiki, którzy nas przywitali i przetransportowali do centrum. Szukaliśmy przy Bramie Brandenburskiej miejsca na śniadanie ale to nie mające zbyt wiele życia w sobie o poranku miasto blado wypadło w porównaniu z Wielkim Jabłkiem. Po półtoragodzinnym spacerze, z czerwonymi nosami wreszcie znaleźliśmy kafeterię serwujące kanapki z szynką szwarcwaldzką. Miejsce ciekawe bo mieszczące się w pobliżu pomnika ofiar zbrodni wojennych.

Potem pomysł zobaczenia od wewnątrz Reichstagu ale niestety potrzebne są zapisy i wcześniejsza rejestracja. Cóż, ornung musi być więc idziemy zobaczyć niesubordynację obywateli w postaci cichego wiecu. Pikietujący mają dość stacjonowania wojsk w Afganistanie a wcześniej w Iraku i puszczania kasy przez NATO, jak policzono kilkudziesięciu miliardów Euro. W dobie kryzysu tejże waluty, jakże słuszna uwaga. Najbardziej aktywni o tej porze wydają się być w kolejności alfabetycznej Miś berliński, żołnierze armii NRD-owskiej i osobnik przypominający mundurem sowiecką spuściznę po tej stronie muru. Machają flagami, straszą imitacją broni a niedźwiadek przytula wszystkich, którzy tego potrzebują i mają przy sobie jedno euro :) Wieczorem wspólna, wspaniała kolacja w ukrytej przed światem knajpce. Do stołu podawał nam ciemnej karnacji obywatel, władający najważniejszymi polskimi zwrotami takimi jak: Piwo duże? :) i dzięki niemu nasz niemiecki nie został poddany ciężkiemu testowi. Potem zasłużony sen, bo jetlag spowodował, że nasze organizmy funkcjonowały z biologicznym zegarem minus 6 godzin. Przez zmianę czasu nie spaliśmy i chodziliśmy jak zombie...

Pomnik Pomordowanych Żydów Europy w Berlinie.

Nazajutrz rano przepakowanie wielkich plecaków, które nam się rozrosły w czasie podróży i z kilkunastu kilogramów znów mamy nasze niespełna dziesięć - tak, żeby w Ryanairze nie płacić za nadawany bagaż. Na lot do Mediolanu jesteśmy przed czasem, więc odprawiamy się jako pierwsi i spokojnie czekamy na otwarcie bramek. Po półtora godzinie jesteśmy już we Włoszech na oddalonym o ponad pięćdziesiąt kilometrów od Mediolanu lotnisku Bergamo. Autobus do centrum miasta stoi tuż przed wyjściem a koszt biletów to 15 Euro w dwie strony, a przy zakupie trzech przejazdów płacisz poniżej 20 Euro. Aisza ma zniżkę więc wychodzi czterdzieści kilka euraszków za całą naszą czwórkę w dwie strony. Dworzec centralny, metro po 1,5 Euro (Aisza nie płaci) i jesteśmy na Placu Duomo.

Karmimy gołębie frytką, przybijamy piątkę z naszymi czarnymi braćmi z Senegalu, którzy próbują utrzymać się ze sprzedaży bransoletek wykonanych z nitek. Pytam o suahili, pada w odpowiedzi: stary, jasne! Więc ciągnę: Habari! A on: Mzuri i się śmieje. Więc ja dalej: Nime toka Poland! Woła kumpli, dostaję bransoletkę i jakieś ziarno do karmienia gołębi. Przedstawia mnie kolejno swoim ziomkom. Dziewczyny w tym czasie nakręcają krótki klip: Jesteśmy w Mediolanie. Potem spacerujemy po mieście aż trafiamy do restauracyjki "Flash" z pyszną włoską pizzą. Zakupy, kilka kilometrów z buta i wracamy około dwudziestej drugiej jesteśmy znów na lotnisku.

Władca gołębi :)

Wspaniała pizza z grillowanym bakłażanem.

Rozkładamy nasz obóz uchodźców ale koleś z obsługi dzieli się dobrą radą. Bowiem na tym malutkim lotnisku ekipa sprzątająca wraz z ochroną zamyka po północy jedną część i przegania wszystkich czekających w jeden kąt. Akcja powtarza się około trzeciej nad ranem tyle, że teraz wracamy na tą część, z której niedawno przydreptaliśmy. Spać się nie da za bardzo choć nasz kemping był doskonale usytuowany pomiędzy szafą a schodami. O piątej toaleta poranna w umywalce i śniadanie złożone głównie z żelek i kabanosów przywiezionych z Polski. Szybka odprawa, siadamy w samolocie i już przed startem uderzamy w kimono. Budzimy się podczas lądowania już w Maroku.

Idziemy na autobus 11B i po kilku przystankach wysiadamy przy Jamie. Jak mówi stare porzekadło: Wszystkie drogi prowadzą ... na Plac (Jamaa el Fna). Ciepłe słoneczko, znajome zapachy i wibracje dźwiękiem. Od razu uderzamy do "naszej" kafejki internetowej aby znaleźć sobie pierwszy nocleg. Kupujemy marokańską kartę i dzwonimy do Moniki. W słuchawce krzyki radości z obu stron i ustawiamy się na jutro. Spacer po medinie, czujemy się jak w domku. Nie gubiąc się w labiryncie wąskich uliczek trafiamy do wybranego w necie riadu, lecz ten okazuje się być zbyt obskurny a obsługa całkowicie nie zainteresowana zarabianiem pieniędzy. Drugi naprzeciwko to z kolei górna półka i ceny sięgające kosmosu a w zamian ... nic! Trzeci okazuje się być czystym, obszernym hostelem ale jego atrakcje w postaci basenu i hamamu nam się na nic zdadzą w ten dzień, ponieważ padamy na łóżka i wpadamy w objęcia Morfeusza. Wieczorem idziemy na sok z pomarańczy do Jamala, zjadamy po misce hariry na placu a potem idziemy na naleśniki z grillowanym kurczakiem i na ciastko. Wieczorem jeszcze małe spotkanie na szczycie w hostelowej kawiarni. Czterech polskich biegaczy przygotowuje się do jutrzejszego startu w Maratonie Marakeszu.

Następnego dnia Monika zabiera nas na farmę. Najpierw mamy kilka zatorów, z którymi Monika radzi sobie doskonale a na koniec przeciska się pomiędzy biegającymi maratończykami, policją i kibicami. Świetna robota bo inaczej skazani bylibyśmy na kilka godzin stania i ogólnej blokady. Na farmie od razu pędzimy do sadu cytrynowego bo właśnie rozpoczynają się urodziny chłopca znajomych. Stoły, materace, lokalne jedzenie, sałatki i świeże bagietki. Zabawy w hula-hop, bieg w workach i najbardziej oczekiwany przejazd bryczką z osiołkiem. Wykonany w domu wspaniały tort budzi podziw i najważniejsze w życiu młodzieńca życzenia w trzech językach, w tym odśpiewane po polsku 100 lat na pięć głosów :)

Znów jesteśmy tam, gdzie chcieliśmy być, nie jesteśmy sami i jesteśmy bardzo szczęśliwi ...

Złośliwi twierdzą, że najkrótsza droga z Polski do Maroka wiedzie przez czternaście krajów i biegnie przez cały świat. Jeśli to prawda, to właśnie tą drogę przeszliśmy :)

Zerwana pomarańcza prosto z drzewa...najlepsza.

Maine – Homeland of the Soul

2012-01-25T06:49:00.000+07:00

Dziś nadszedł czas pożegnania z Maine, właśnie przekraczamy granicę stanową i wygodnym autobusem Greyhound-a podążamy na południe w kierunku Nowego Jorku. Za oknami aż po horyzont lasy, pagórki lekko oprószone śniegiem i rozległe pola wrzosów oraz czarnych jagód.
Jeśli miesiąc temu ktoś powiedziałby, że prawie cały styczeń spędzimy w zimnym i śnieżnym, północno-wschodnim stanie pewnie nie kryłabym zdziwienia i z pewnością zaprzeczałabym chcąc przenieść nas gdzieś bardziej na południe od Nowego Jorku. Floryda, Georgia a przynajmniej któraś z Karolin były naszym pierwotnym celem w USA a kierowanie się na północ całkowicie wykluczaliśmy już od momentu planowania trasy .... ale jak to już nie raz w naszej podróży bywało to podróż sama stworzyła naszą trasę a nie odwrotnie.

Dziś jest nam wyjątkowo smutno i niesamowicie żal wyjeżdżać bo wszystko co nas tu spotkało przerosło nasze oczekiwania i pozytywnie zmieniło pogląd na temat północnych stanów, zimnej pogody oraz uroków spokojnego życia z dala od zgiełku wielkich miast. Maine ma wiele do zaoferowania nawet w zimie a jego mieszkańcy przy każdym spotkaniu udowadniali, że żyją tu tylko wspaniali ludzie wielkich serc i otwartych umysłów.
Wielu znakomitych pisarzy, między innymi George H. Lewis wspomina ten stan jako „miejsce odpoczynku dla duszy” i muszę przyznać, że tak też czuliśmy się od pierwszej chwili spędzonej na „mejnowskiej” ziemi.

W ciągu ostatnich dwudziestu kilku dni zdarzyło się wiele niewytłumaczalnych, niesamowitych zdarzeń, które tylko utwierdzały nas mocniej w odczuciu, że „nic nie dzieje się bez przyczyny...”.
Każdy inaczej odbiera i nazywa siły wyższe rządzące ścieżkami życia jednak my o ich istnieniu mieliśmy szansę przekonać się wielokrotnie na własnej skórze. Pozytywne myśli i niezłomna nadzieja w połączeniu ze szczerym sercem otwierały nam drzwi wielu domów i pozwalały uwierzyć w ufnych i otwartych ludzi, w bezinteresowność i zwyczajną ludzką miłość do drugiego człowieka. Może to brzmi jak frazes ale bynajmniej frazesem dla nas nie jest, bo choć ciężko ubrać w słowa wdzięczność, którą czujemy to cała ta okazana nam dobroć na pewno pozostanie w nas już na zawsze, kojarząc się nieustannie z czasem spędzonym w „pierwszym stanie”.
Oczywiście wszystko co się zdarza można zwyczajnie nazwać zbiegiem okoliczności ale gdy takich zbiegów występuje cała seria trudno to już prosto wytłumaczyć na poziomie wyłącznie racjonalnym a raczej kieruje nas ku głębszemu zastanowieniu się nad sensem tego co się zdarza.

Scena nr 1 - W przeddzień wyjazdu z Machias wieczorem rozpoczęła się burza śnieżna i trwała nadal w momencie gdy zbieraliśmy się do drogi kolejnego dnia. Autobus miał być o 11 ale już do 9 rano spadło około 1/2 metra śniegu i ulice były całkowicie zasypane. Patrząc na warunki panujące za oknem bardzo obawialiśmy się, że pogoda całkowicie uniemożliwi nam wyjazd. Jednak mimo wszystko staraliśmy się zachować optymizm i pozytywnie nastawić do zbliżającej się, prawie 3 godzinnej podróży. Razem z nami w pozytywnych myślach łączyli się nasi nowi przyjaciele i nie wiadomo czy ostatecznie miało to jakiś wpływ na sytuację ale wkrótce po wyruszeniu w trasę burza śnieżna ustała i pomimo, że na poboczach drogi znajdowały się wysokie zaspy śnieżne cała droga była odśnieżona i w większości nawet czarna.... NIEMOŻLIWE?? a jednak.... dojechaliśmy Z Machias do Bangor bez żadnego problemu... i nawet kierowca wykazywał spore zdziwienie zaistniałą sytuacją.

Scena nr 2 – Pojawiamy się w zgłodniali i lekko zagubieni w nowym miejscu a zapytana o drogę do najbliższej jadłodajni przechodząca obok pani „parkingowa” z błyskiem w oku i radością w głosie mówi: „Zaprowadzę was do wspaniałego miejsca, z którego na pewno będziecie zadowoleni”, po czym prowadzi nas do piekarnio-ciastkarni braci Franciszkanów od Świętej Elżbiety - patronki głodnych. Wszyscy nie ukrywają rozczarowania bo nastawiali się raczej na hamburgery i frytki a tam tylko chlebek i ciastka, decydujemy się jednak zamówić kilka babeczek z jagodami i kawę. Kiedy zbieramy się do wyjścia i ospale gramolimy się z naszymi plecakami, brat zakonny podchodzi do nas i zapytuje co tutaj porabiamy. Mówimy, jak zawsze, że po świecie i takie tam. On na to, że nic nie dzieje bez przyczyny i prosi abyśmy chwilę poczekali. Po chwili dostajemy na wynos całą siatkę zapakowaną jedzeniem, z domowej roboty dżemem z poziomek, chlebem i różnego rodzaju ciastkami. Łzy popłynęły po policzku a zakonnik tylko cichutko skwitował: „Nie płacz, raduj się.”
A spać macie gdzie? - padło jeszcze z ust postaci w zakapturzonym habicie.
Nawet nie próbowaliśmy sobie wytłumaczyć tego co się stało.... bo choć może po prostu wyglądaliśmy na wyjątkowo głodnych :-) to jednak wiele osób potwierdziło, że jest to niespotykana wcześniej sytuacja....

Scena nr 3 – Nasza znajoma z Nowego Jorku nie może nas przyjąć do siebie na jedną noc w drodze powrotnej. Jest ona zawodowym fotografem i z racji zlecenia niestety w miejscu gdzie spaliśmy poprzednio zrobiła tymczasowe studio fotograficzne. Nie widząc innego rozwiązania pogodziliśmy się już z opcją spania na lotnisku, choć JFK w Nowym Jorku nie należy do najbardziej przyjaznych miejsc.... a tu nagle okazuje się, że znajomi Susan, u której gościmy w Bangor mają dodatkowy, wolny apartament na Manhatanie i tym sposobem udaje nam się po raz kolejny zdobyć wyjątkowe miejsce do spania. Hmmm przypadek to czy przeznaczenie....

Griffin - nasz czworonożny kumpel :)

Przecudnej natury Tilly.

Takich sytuacji można wymieniać dziesiątki w ostatnim czasie, choć czasem trudno nam to pojąć wszystko układa się niczym puzzle wyjątkowej układanki. Naszą historię prezentujemy zatem – parafrazując tytuł książek dla dzieci Daniel Handler – jako „Serię fortunnych zdarzeń” a jeśli ktoś dorobi do tego filozofię, to niech mu będzie. My swoją wersję już mamy i jej będziemy się trzymać do końca :)

Ponieważ poza mnichami buddyjskimi, spotkaliśmy już dwukrotnie w swej podróży przedstawicieli Zakonu Braci Mniejszych i dwukrotnie nam pomogli zatem, ślemy do nich te słowa:

Pax et Bonum

ps.
Serdeczne dzięki dla Susan i ... za bilety na hokej, za nowojorskie anioły, za spodnie i sanki, za auto, za wspólne lepienie pierogów i za to, że mogliśmy obejrzeć "Przygody TinTina" w kinie gdzie filmy puszczane są z taśmy. Dzięki wam pokazaliśmy naszym dzieciom jak klimatyczne były kiedyś sale kinowe i że nie wszystko, co zostało odstawione na boczny tor było do bani :)
Gorące pozdrowienia dla Twoich dzieci i Parkera.

Wspólne lepienie pierogów, tym razem ruskich - prawdziwie polskich.

Farsz taki, że palce lizać :)

Ten pierożek dla tatusia...

Fahrenheit 451, hokej i Stefek Król :)

2012-01-24T01:06:00.001+07:00

Zerknijcie na ten garnek, nam opadły szczęki z wrażenia.

Tuż obok naszego tymczasowego domu w Bangor, stoją dwa domy należące do jednego właściciela. Jeden jest blado czerwony a drugi całkowicie biały. Całość otacza czarny, stalowy płot (i to jest bardzo dziwne bo płotu tutaj nie ma nikt więcej) na którym widnieją pajęczyny i nietoperze. W białym domu na parterze jest olbrzymia biblioteka, bo jego właściciel czyta jak opętany. Można zauważyć jego wysoką sylwetkę na ulicy, kiedy spaceruje z psem i cały czas patrzy w kartki czytanej książki. Za pieniążki uzyskane ze sprzedaży swoich książek i za zyski z ekranizacji jego bestsellerów wybudował dla dzieci skrzydło biblioteki, sponsorował ośrodek sportu i ufundował basen. Ludzie myślą o nim, osądzając po pisanych przez niego książkach, że pewnie jest szurnięty. Nic bardziej mylnego. To skromny, bardzo nieśmiały człowiek, którego światem są drukowane historie. Wiecie o kim piszemy? Oczywiście o Stephenie Kingu, autorze Lśnienia, Miasteczka Salem czy Zielonej Mili.

Jego osoba i wkład w popularyzację czytelnictwa przywołała mi na myśl pewną pozycję książkową a później film. Mowa tu o powieści Raya Bradbury'ego Fahrenheit 451 i późniejszym filmie z roku 1966. Kto czytał lub widział ten wie, że tytułowa temperatura to po naszemu 233 stopni C, czyli według fabuły niezbędna temperatura aby zaczął tlić się a potem spłonął papier. W przedstawionym świecie nie wolno czytać a wszelka literatura, nawet jej posiadanie jest zabronione. Najważniejsze pytanie książki jakie zadaje Klarysa swojemu sąsiadowi Guy Montagowi, strażakowi palącemu znalezione książki brzmi: "Czy jest Pan szczęśliwy?".

Czym jest czytanie i jakie daje mózgowi bodźce do rozwoju wyobraźni i poszerzania horyzontów najlepiej przedstawia poniższy cytat ze wspomnianej książki:

"Książka to naładowana broń w sąsiednim domu. Spal ją, rozładuj broń. [...] Skąd wiadomo, kto mógłby się stać celem oczytanego człowieka."

Jeśli to prawda to Stephen King ma w swym domu cały arsenał najlepszej broni świata :)

Popołudniu Susan pożyczyła naszym dziewczynom spodnie śniegowe oraz dwie pary sanek. W pobliżu jest całkiem spora górka z lekko oblodzonym stokiem. Podejście pod nią w płaskich butach jest praktycznie niemożliwe, za to zjazd na saneczkach całkiem ekscytujący. W Bangor dzieci, zresztą jak na całym chyba świecie, zjeżdżają na czym się da. Począwszy od płaskich kółek, wyglądających jak pokrywki od śmietników, poprzez dmuchane kółka używane w lato do kąpieli, na małej łódce wyglądem przypominającą balię kończąc. Dmuchane okazały się najsłabszym ogniwem i nie wytrzymują starcia z pobliskimi krzakami. Twarz chłopca zresztą tez przegrała ten pojedynek zostawiając kilka powierzchownych ran ciętych na policzkach. Zimowego szaleństwa nie było końca.

Jedyne co mogło odciągnąć nas od tej górki to mecz hokejowy na wysokim bo akademickim poziomie. Dostaliśmy od znajomych dwa bilety na sobotni mecz Maine kontra Boston College. Drugie dwa bilety odebraliśmy z kasy podając nazwisko trenera drużyny Maine, który zostawił je na nazwisko Dominiki. To małe miasto ale i tak znajomości trzeba mieć. Wszystko to oczywiście dzięki znajomym, którzy mogą to i owo załatwić. Dziewczyny pierwszy raz oglądały taki spektakl na lodzie i trzeba przyznać, tak porwały je emocje, że były jednymi z najgłośniejszych fanów Czarnych Niedźwiedzi. Szybkie akcje, dużo goli, fruwające ponad głowami kibiców krążki, orkiestra uniwersytecka i rozebrani do połowy najtwardsi kibice z napisanymi na plecach literami GOAL!

Niewiarygodna atmosfera podkręcana wyrównanym wynikiem, koszulki rzucane przez maskotkę drużyny w trybuny, próby strzałów na bramkę przez kibiców w czasie przerwy oraz wywieszana kukła sędziego na prowizorycznej szubienicy dały nam wiele satysfakcji z tego widowiska. Jeszcze większą dała wygrana drużyny z Maine 7:4. Co prawda nie jesteśmy jakoś sentymentalnie związani ze stanem ale sytuacja wskazywała nam komu w ten wieczór kibicować....i jak się okazało słusznie :)

Następnego dnia dziewczyny musiały wykonać prace domowe z plastyki. Po wcześniejszej wizycie w Umaine Museum of Art, w której widziały niewiarygodne dzieła Michaela De Brito, który maluje swoją rodzinę na płótnie a wyglądają one jak olbrzymie zdjęcia w technice HDR oraz miniatury miejsc, które niszczeją po utracie właścicieli autorstwa Lori Nix, wykonane z niezwykłą precyzją miniaturki tychże miejsc.

Poza tym lekko odjazdowe dzieło w postaci wyszywanych rachunków i paragonów, trudna do ogranięcia powyginana szufelka z ptasią twarzą oraz wideo eksponaty, osobne dla obu płci, przy czym mężczyźni nie widzą wszystkiego co widzą kobiety w sekcji żeńskiej i na odwrót. Niesłychane. Ciekawostką była również praca wykonana ze śmieci znalezionych na ulicy oraz interpretacja średniowiecznego obrazu, na którym portretowana osoba ma ze sobą wszystko co wówczas posiadała.

Nasze dziewczyny wybrały sobie po jednej z prac i własną techniką wykonały swoje projekty. Arletta wykonała nowoczesną interpretację obrazu kobiety z kiełbasami jako kolaż a Aisza w akwareli zrobiła kopię pewnej impresji. Efekt? Zobaczcie sami :)

Oryginał.

Praca Aiszy.

Oryginał.

Praca Arletty.

Małe buldogi z Machias!

2012-01-22T23:59:00.001+07:00

Jeśli uważacie, że dzieciaki w USA grają tylko

w amerykański football lub baseball to się mylicie.

Uwielbiają soccer i są w tym dobrzy :)

Czasem wydaje się nam, że życiem kierują zbiegi okoliczności. Można przyjąć taką hipotezę lecz my uważamy, że w naszej drodze coś innego kierowało nas w stronę miejsc i ludzi. Coś, czego zbiegiem okoliczności na pewno nazwać nie można.

Nie inaczej było i tym razem. Miejsce: pralnia automatyczna. Czas: dwa dni przed naszym wyjazdem. Obiekt: kobieta w worem prania i pięknym uśmiechem. Początek akcji: pytanie - Co robicie w Machias zimą?

Dominika wkładając nasze wyprane ciuchy do suszarki odpowiada:

- Tak sobie jeździmy po świecie i opowiadamy dzieciom o Polsce.

Ona na to, że super bo jej przyjaciółka jest nauczycielką w tutejszej szkole, uczy dziesięciolatków i uwielbia takie akcje. Zatem mail, adres strony i uśmiech na pożegnanie. Po dwóch godzinach na naszej skrzynce znajdujemy oficjalne zaproszenie na następny dzień i tym samym Stany stają się kolejnym punktem naszej misyjnej podróży :)

O poranku zbieramy nasze materiały, drukujemy kolorowanki i razem z Erikiem jedziemy do szkoły. Piękna, nowoczesna szkoła wita nas najpierw swoimi osiągnięciami w postaci pucharów, potem choinką ustrojoną czapkami i szalikami, które uczniowie przez kilkanaście lat zostawiali w szatni i nigdy ich nie odebrali. Potem lekko nas zatyka bo dziesięciolatki malują rysunki na podstawie prac Picassa oraz Kandinskiego i wywieszają je na korytarzu.

Wychowawca to przesympatyczna kobieta, która z uśmiechem nas wita w swojej klasie i załatwia cały potrzebny sprzęt. Sprawnie instalujemy projektor, ekran, zaciemniamy salę i ruszamy. Dominika czuje tremę bo po raz pierwszy będzie przemawiała do dzieci, dla których angielski jest pierwszym językiem. Po czym spina się w sobie i leci z tematem jakby ten język też byłby dla niej czymś, czym posługuje się od urodzenia. Dzieci w ciszy słuchają opowieści z kraju nad Wisłą, śmieją się i otwierają buzię z wrażenia kiedy widzą stare polskie miasta. Potem nauka polskiego i tak im sprawnie idzie, że proszą o zapisanie prostych pozdrowień na tablicy a niektórzy przepisują je sobie do zeszytów. Po zakończeniu pokazu dzieciaki okazują się być przygotowane do zajęć. Niektóre z nich mają przygotowane pytania na temat Polski na kartkach, inne jadą tak zwanym freestyle'em. Pytania zresztą bardzo ciekawe, nie mogło zabraknąć oczywiście najważniejszego: "Jak to się stało, że jesteście w Machias?"

Long story, chciałoby się powiedzieć ale właśnie wtedy uświadamiamy sobie, że nie ma zbiegów okoliczności. Oni na nas po prostu czekali, tylko nie wiedzieli, że przyjedziemy :)

Kolorowanki, łapka na flagę, opowieści o marzeniach w oko obiektywu i wspólne zdjęcie. Jeszcze tylko dzieciaki chwalą się swoją klasową hodowlą łososi, z której są naprawdę dumni. Na pożegnanie dostajemy jeszcze ekologiczne torby z nadrukiem: "Dziękujemy za wszystko, co dla nas zrobiliście."

Spotykamy się jeszcze z dyrektorem placówki, który mówi, że mamy czuć się jak u siebie i obejrzeć wszystko co nas interesuje. Zaglądamy zatem do miejscowych Buldogów i dziwimy się nieco bo ich logo jest identyczne jak pewnej gdyńskiej drużyny...jakiej, łatwo się domyśleć :)

Ze względu na niedawno obchodzone święto, Dzień Martina Luthera Kinga, dzieciaki ze szkoły swoje marzenia powiązały z miłością, pokojem i wiarą. My zatem wciąż marząc, że nadejdzie taki dzień cytujemy słynnego pastora:

"Miałem sen, iż pewnego dnia moje dzieci będą żyły wśród narodu,

w którym ludzi nie osądza się na podstawie koloru ich skóry

ale na podstawie tego, jacy są."

American Gothic :)

2012-01-20T12:02:00.003+07:00

Tutaj jest link do oryginału American Gothic, Grant Wood

z Art Institute of Chicago.

Jasne, że siedzimy na wsi! To oczywiste, choć tutejsza miejscowość to raczej małe miasto niż zapyziała wiocha, to jednak nie da się ukryć, że w swojskim klimacie wolno płynącego życia uśpionego nadmorskiego kurortu o mało co nie popadliśmy w letarg lub coś co przypomina zimowy sen, zupełnie jak niedźwiedź, który mieszka w lesie niedaleko naszej bazy (z tym, ze my nie kradniemy śmieci - jeszcze:). O mało co, bo nasza kochana rodzinka nie pozwala nam się nudzić i wymyśla dla nas fantastyczne rozrywki. Pewnego słonecznego dnia na przykład, zabrali nas na wycieczkę do prześlicznej miejscowości Lubec. Najpierw wizyta jedną nogą w Kanadzie na wysuniętym daleko w morze kamiennym pirsie, na którym widnieje olbrzymi napis, jak poniżej:

Warto dodać w tym miejscu, że połowa sklepów i restauracji jet zamknięta, taki mamy sezon. Potem odwiedziny w małej, miejscowej wytwórni czekolady. Czy to nie ciekawe, że niemiecki Lubeck również słynie z produkcji słodyczy, co prawda marcepanowych ale jednak w czekoladzie. Wyborne smakołyki, które dostaliśmy w prezencie od Martie przeszły nasze najśmielsze oczekiwania a w szczególności trufle czekoladowe z dodatkiem wina z jagód. Trudno się zresztą dziwić skoro stan Maine zaopatruje cały kraj w te owoce.

Czekoladowe muszelki, twarde jak te prawdziwe.

Celem naszej wycieczki wcale nie była czekolada czy też próba przedarcia się nielegalnie do Kanady lecz latarnia morska usytuowana tuż przy klifach. Słońce pięknie świeciło a na niebie sporadycznie sunęły pojedyncze chmurki. Uznaliśmy, że to idealny moment na piknik. To nic, że na zewnątrz było około -17 stopni a masła i tak nikt nie mógł rozsmarować, sałatka nam zamarzła, tak samo zresztą jak herbata. Kto zdążył połknąć swój kawałek zanim zamienił się w kostkę lodu miał szczęście. Twardzielom z Maine taka pogoda wcale nie przeszkodziła i co prawda, pierwszy raz zobaczyłem jak zapinają się pod szyją to jednak uśmiech nie schodził im z twarzy i ochoczo wymyślali kolejne zabawy, jak na przykład jazda dowolna po zamarzniętej kałuży.

Na najbardziej wysuniętym na wschód skrawku USA :)

Kiedy mi palce u stóp i rąk z koloru czerwonego przechodziły w kolor siny, nasi przyjaciele zaproponowali pieszą wycieczkę na klif celem zobaczenia wylegujących się na słońcu fok i uderzających swoimi ogonami o taflę oceanu waleni. Niestety, choć widoki z klifów, niekiedy przypominające norweskie fiordy zapierały dech w piersi, to morskie stworzenia jednak jednogłośnie zdecydowały chyba, że jest na takie wygłupy za zimno.

Pomiędzy nadrabianiem zaległości z lekcjami dziewczynek, możliwością poprania wszystkich naszych ciuchów w Laudromacie, robienia sobie krótkich wycieczek samochodem po okolicy, zakupów i najzwyklejszego leniuchowania, kiedy temperatura spadła 22 kreski poniżej zera, wpadliśmy jeszcze z gościnną wizytą w ukryte przed światem miejsce o nazwie Cutler. Domy na palach chroniące przed przypływami, klatki na homary i całe to portowe życie przywiało nam wspomnienie naszego rodzinnego Trójmiasta. Spacer, ocean, las, domki na drzewie i huśtawka ukryta gdzieś w lesie.

Klatki do połowu lobsterów...

Potem mały koncert na pięć instrumentów w magicznym pokoju babci Erika. Zresztą jej kapela "Trzy Siostry" w latach świetności tutaj właśnie miała próby. Nie dziwi zatem old school'owa gitara Ibanez czy lekko roztrojony fortepian Steinway & Sons. Jak wyciągałem skrzypce z etui aż serce mi waliło bo miałem nadzieję, że zobaczę Stradivarius'a :)

Muzyczny pokój pełny egzotycznych instrumentów, które widziałem często po raz pierwszy w życiu wprawiło mnie w zachwyt a najbardziej chyba mały akordeon prosto z Bawarii. Poczułem się jak u pani Marty na lekcjach fortepianu, muzyka przemawia niezwykłym, międzynarodowym językiem. Z tego miejsca pozdrawiam wszystkich nauczycieli Szkoły Muzycznej Concertino z Gdyni.

Kolejny dzień to całodniowy wypad na Uniwersytet w Bangor. Po drodze łapiemy tak zwane "deale" w ogromnym sklepie Sam's Club, który wyglądem i zasadami przypomina nasze Makro. No i nie dość, że w Stanach większość produktów jest pakowana w gigantyczne paczki i pojemności, to jeszcze w hurcie są one łączone, jak na przykład ketchup ponad litrowy w opakowaniu zbiorczy razy trzy. Potem lecimy do muzeum Amerykańskiej Wsi ale nie możemy znaleźć drogi, zatrzymujemy przejeżdżający radiowóz a sympatyczna policjantka mówi "Follow Me" i zawraca swoje auto. Niestety ktoś nam zrobił psikusa i zamknął muzeum. Czyżby nikogo nie interesowało, jak rozwijała się agronomia przez ostatnie dwieście lat ?

Może to nawet i dobrze bo tuż obok, na terenie olbrzymiego kampusu mieści się centrum wspinaczkowe. Nigdy w życiu wcześniej nie próbowałem tego sportu, chyba bałem się o te małe wystające uchwyty przykręcane do ścianki i konfrontację z moim ciężarem. Gdy jednak zobaczyłem co wyprawiają w tym miejscu doświadczeni fani climbingu byłem pewny, że moje obawy są bezpodstawne i tak jak wcześniej dziewczyny, ja też przyodziałem specjalne buciki. Arletta niczym kozica po górskich szlakach wspinała się coraz to wyżej a ja i Aisza z lekkim przerażeniem przyglądaliśmy się wysokości. W końcu jednak przełamaliśmy strach i zaatakowaliśmy ściankę. Aisza do swojej bezpiecznej wysokości ale to i tak cud, że w ogóle się sama wspinała a ja po kilku próbach coraz odważniej, na uprzęży i asekuracji kończąc.

Wspaniała zabawa i niezły trening w taki śnieżny dzień. No właśnie spadł w ten dzień pierwszy śnieg. Spadł i padał tak przez cały dzień a potem przez całą noc. Wracaliśmy do domu samochodem z otwartą do połowy szybą kierowcy, bo najzwyczajniej w świecie zamarzła. Śnieg padał nam do środka i Dominika, raz po raz wycierała twarz z białych płatków puchu. Zdziwiło nas tylko podejście lokalesów do zaistniałej sytuacji: "To nawet dobrze bo i tak było w aucie za gorąco" :) C'mon, ludzie ja wiem, że jak jest zima to musi być zimno ale z otwartym oknem, chyba jeszcze nie do końca jednak ogarniam twardość mieszkańców tego stanu...

Tak czy inaczej, serca mają olbrzymie i za taka gościnę to normalnie, padać do stóp. Nie napracowaliśmy się zbytnio a w zamian dostaliśmy wszystko co potrzebowaliśmy a nawet więcej. Dołączyliśmy do rodziny a wspólnych piątków długo nie zapomnimy. Dyskusji z Ansonem o życiu, broni i religii będzie nam brakowało bo choć nie zgadzaliśmy się w wielu kwestiach to jednak argumenty zawsze dają do myślenia. Nikt nikogo nie przekonywał, jedynie wyrażał swoją opinię i to jest najcudowniejsza forma konwersacji. Gromadka rozbrykanych dzieci, wspólny baseball na śniegu i konfrontacja tańca na Wii. Wygłupy z Erikiem i wspólna z nim praca, śpiewy w aucie i nauka polskiego. Do tego mądrość życiowa Martie i jej głębokie, duchowe rozważania a przede wszystkim jej chęć poznania różnorodności aby stać się lepszym. Oczywiście niesłychane dwie piękne blondynki Calia i Cailyn, które pokazały naszym dziewczynom, czym jest niełatwa praca na wsi i jak działa CAP (Civil Air Patrol). Za gry w łyżeczki, darmowe żarcie stąd i stamtąd, nieśmieszne dowcipy tłumaczone na angielski, za Forda F150, za kury dające się łapać i głaskać oraz za całą resztę tym postem składamy serdeczne dzięki i jak to mówią:

Gotcha! a po naszemu Underwear :)

ps.

Musimy napisać też coś o naszym współlokatorze James'ie, który pochodzi z Kanady i jest wspaniałym kompanem do rozmów, przecudnym prześmiewcą i normalnym, porządnym facetem. Browar z Portland na wieczór i kawałek Dominiki pizzy :)

Sorry stary ale jak słyszałem stukot z silnika twego Subaru to myślę, że zbliża się jego:

Kurczaki do wynajęcia :)

2012-01-16T22:20:00.002+07:00

Z lekką zadumą powracam do dni spędzonych w trasie i pogrążam się w kontemplacji nad wagą pewnych doświadczeń. Zastanawiam się nad tym, czy nie za serio potraktowaliśmy ten wyjazd, czy nazbyt oficjalnie się nie napompowaliśmy tymi znaczkami od urzędów państwowych, włodarzy miast i listem od Radka Sikorskiego... Gdzieś po drodze uciekła nam pierwotna radość odkrywania i uciecha z tak oczywistej sprawy jak "bycie w podróży". Przeglądam zdjęcia i nie dowierzam, gdzie podziała się cała nasza wesołość i codzienne wygłupy, gdzie prysła ta iskra w oku.... Wtedy wyciągam na światło dzienne ogłoszenie znalezione w prasie w Tajlandii a dotyczące wynajmu kurczaków do towarzystwa i wiem już, że do wszystkiego trzeba podchodzić z dystansem lub z moją ulubioną formą humoru - z absurdem :)

Czujesz się samotny, właśnie przyleciałeś, nie masz przyjaciół i zbyt wiele kasy? Wypożycz kurczaka!!!

Jak widać z opisu nawet Leonardo DiCaprio się skusił :)

Na życzenie czytelników (tak się pisze kiedy chcemy coś przemycić) kolejna porcja fotek - jeśli gdzieś zdublowałem to dlatego, że mam bałagan w plikach :) Znajomy powiedział nam "Pokaż mi swoje zdjęcia z podróży, podziel się światem". Poniżej nasz skromny wkład w projekt Share the World, część pierwsza :

Life is too important

to be taken seriously !!!

People of the Dawn - Ludzie Świtu.

2012-01-16T05:11:00.001+07:00

Nie byłoby nic o Ameryce Północnej gdybyśmy nie napisali ani słowa o rdzennych mieszkańcach tego regionu. Oj nie, nie o Indianach. Nie używamy tutaj takiego określenia, chyba że chcemy mieć na pieńku z całym plemieniem :)

Zaczęło się tak. Rozmowa z James'em, mapa, kierunek i jego słowa:

- Spójrzcie im głęboko w oczy. To niesłychane, całe tęczówki i źrenice mają czarne.

Chyba nikt by nie wysiedział długo w miejscu po takiej zapowiedzi. My też nie czekaliśmy i nasze pierwsze kroki skierowaliśmy do rezerwatu oddalonego o ponad godzinę jazdy od Machias. Za pierwszym razem przejechaliśmy rezerwat bo jako totalni ignoranci w tym temacie oczekiwaliśmy chyba ognisk, wigwamów czy tipi oraz ogrodzonego terenu z zaznaczonym przez plemię wjazdem. Zawracamy i kierujemy się do dużego budynku z ornamentami, tuż na granicy miejscowości Princetown i Indian Township. Dominika, mówi że idzie do wodza a my się śmiejemy i mamy z niej niezły ubaw. Po chwili jednak miny nam zrzedły bo wita nas zastępca wodza plemienia Passamaquoddy, który pod nieobecność wodza Josepha Socobasina pełni jego obowiązki. Dominika opowiada o naszej podróży i o jej celu a Clayton Sockabasin, wyraźnie o białych cechach, pyta skąd przyjechaliśmy. No generalnie to z Polski, odpowiadamy.

- To super bo w moich żyłach płynie polska krew od strony matki. (Trochę to dziwne, nieprawdaż - to tak jakbyśmy wędrowali jakimś polskim szlakiem :)

Clayton zaprasza nas do gabinetu wodza i pokazuje plemienne akcesoria. Ręcznie wykonywane kosze z cienkich włókien brzozy, łapacze snów, bęben i narzędzia. Największą dumą jest wykonane w tradycyjnym stylu przepiękne kanoe, które oglądamy na fotografiach. Opowiada historię plemienia, wyjaśnia znaczenie nazwy plemienia: Ludzi Świtu (najbardziej wysunięci na wschód jako pierwsi widzą promienie wschodzącego słońca) i tłumaczy styl zarządzania dzisiejszych władz. Po zepchnięciu ich z pierwotnych terenów do niewielkiego obszaru a po wygraniu procesu z rządem stanu Maine i otrzymaniu odszkodowania oraz dodatkowych terenów, tracą później prawo do wody i ziemi. Na dzień dzisiejszy prowadzą interesy związane z leśnictwem, kasyno i firmy odzieżowe. Sprzedali z ogromnym zyskiem cementownię a za zgromadzone środki odkupują powolutku ziemie, które wcześniej im zagarnięto. Do tej pory są w posiadaniu połowy pierwotnego obszaru lecz ich teren jest rozsiany i nie jest spójny.

Clayton na pożegnanie obdarowuje nas kalendarzem z dedykacją i jednym z koszyków ręcznie wykonanych z delikatnych pasków brzozy. Wspólna fotka, po czym kieruje nas do muzeum i prosi abyśmy podjechali do wioski leżącej nad jeziorem. Rezerwat bowiem liczący ponad dwa tysiące mieszkańców czyli dwie trzecie populacji plemienia mieści się w innej miejscowości, w Pleasant Point. Otrzymaliśmy również oficjalne zaproszenie na tegoroczne Pow-Wow, czyli święto tańca i śpiewu, na które zjeżdżają się plemiona z całej konfederacji.

Jeśli chcesz wiedzieć więcej, poczytaj:

Passamaquoddy :)

Wabanaki - Sipayik :)

Moje Parfleche - po polsku :)

Muzeum choć wygląda jak zamknięte, stoi otworem dla zwiedzających. Strzegący plemiennych tajemnic i jednocześnie zbierający wszystkie dane oraz eksponaty pracownik, okazuje nam zrozumienie i od początku, to znaczy od pierwszego udokumentowanego faktu prezentuje nam historię rdzennych amerykanów na tych terenach. Groty strzał, owiane już legendą kanoe, ryty naskalne, narzędzia i broń. Przechodzi z nami od eksponatu do eksponatu i opowiada o każdym z nich.

Na koniec pokazuje ścianę chwały, miejsce poświęcone członkom plemienia, którzy oddali swe życie w wojnach, włączając dwie światowe. Pytamy o małego wodza, taką laleczkę parcianą i o jego cenę. Nasz przewodnik po muzeum uśmiecha się i pokazuje nam słoiczek na donację i mówi:

- Włóżcie ile uważacie. A skąd w ogóle jesteście?

- Z Polski.

- A to ciekawe, ponad dwadzieścia lat temu przybył tutaj ktoś z Polski. To był profesor i robił badania na temat podobieństw języków, naszego dialektu i polskiego. Może słyszeliście? Są może jakieś prace na ten temat?

My nic na temat nie wiemy i nawet poszukaliśmy w necie ale nic nie znaleźliśmy a ponieważ obiecaliśmy wspaniałemu gościowi, że zrobimy co się da w tym temacie, stąd nasz apel do czytających:

"Może coś słyszeliście?". Jeśli tak to dajcie nam znać, mamy adres do niego i wszystko pięknie prześlemy...

Kilka mil dookoła jeziora i znajdujemy się w wiosce. Okazuje się, że tutejsi rdzenni mieszkańcy dawno przeszli na chrześcijaństwo i w cieniu dzwonnicy niewielkiego kościółka żyją sobie spokojnie. Nie włażąc nikomu z buciorami w życie, pokręciliśmy się chwilę po okolicy.

Przejeżdżając obok cmentarza tylko jeden grób przykuł naszą uwagę. Ktoś taki jak Wild Adam Zileński pochowany na plemiennym cmentarzu gdzieś na krańcu świata, pomiędzy jeziorami i lasami musiał być niezwykłą postacią. Wiem tylko, że był weteranem Drugiej Wojny Światowej, urodził się w Stanach i ostatnie dni swego długiego życia spędził z Heleną Lola - to nazwisko plemienia Passamaquoddy.

Z pewnością życie "Dzikiego" Zileńskiego jako pasjonata kultury rdzennej ludności Ameryki Północnej i miłośnika orłów to gotowy materiał na dobrą książkę a jego osoba z pewnością była wyjątkowa. Zresztą dobre to miejsce aby wpisać tutaj jeden ze sloganów szkoły będącej kuźnią indywidualności:

"Pamiętaj! Jesteś wyjątkowy. Zresztą tak samo, jak wszyscy inni."

Czyż to nie jest cudowne :) ?!

ps1.

Coś z amerykańskiej drogi:

Obrazek ze wstecznego lustra.

Kolejny skarb rdzewiejący przy opuszczonej stacji benzynowej.

Ludzie twardzi jak skały ... czyli jak przetrwać w stanie Maine :)

2012-01-14T01:23:00.001+07:00

Zanim tutaj dotarliśmy, wiele osób zadawało nam pytanie:

- Do Maine? W zimę... ale po co?

Dodawaliśmy potem, że my to właściwie do miejscowości Machias bo tam ponoć jest ładnie. Oni na to, że i owszem ale latem. Kręcili głowami i patrzyli na nas jak na jakiś dziwaków. Tłumaczyli, że Stany są wielkie i jest ciepło... na przykład na południu. Pewnie tak ale nasza ścieżka w tej podróży nie zawsze prowadzi nas zgodnie z planem i nie zawsze tak jak sobie to wymyśliliśmy. Jesteśmy przekonani, że i tym razem trafiliśmy tutaj nie bez przyczyny.

Już pierwsze chwile w tranzytowej miejscowości Bangor dały symptomy w co się tutaj gra. Temperatura spadła o kilkanaście stopni i czuliśmy jak przeszywa nas zimny wiatr kiedy wysiedliśmy z autobusu. Przesiadka na mały bus i po dwóch godzinach byliśmy w nadmorskiej miejscowości Machias. Śniegu nie ma ale i tak czuć, że jesteśmy na północy - stąd już tylko chwila i jesteś na wschodnim wybrzeżu Kanady.

Historia nie rozpieszczała pierwszych osadników, którzy przybyli tutaj i organizowali sobie życie. Mroźne zimy, srogi klimat i tryb zdobywania pożywienia zahartował ich ciała jak stal. Warto wspomnieć, że przy mrozie minus 17 stopni gość w rozpiętej koszuli i klatą na wierzchu radośnie mówi: Ależ dzisiaj rześko! Mówi się zresztą, że w tym regionie są tylko dwie pory roku: zima i wiosna. To tutaj właśnie jest amerykańska stolica krabów i homarów. Warto przypomnieć, że mieszkańcy na tyle są dumni ze swego pochodzenia, że nawet osoby tutaj urodzone a pochodzące z rodzin napływowych nie są traktowane jako mieszkańcy stanu Maine. Prawo do nazywania się Main'owcem dotyczy wyłącznie osób z rodzin o kilkusetletnim drzewie genealogicznym zaczepionym korzeniami w tą właśnie ziemię. Ich twardą naturę da się odczuć również na zewnątrz ale w środku są to zazwyczaj bardzo sympatyczni ludzie.

Jak to mówią... oby do wiosny.

Park Stanowy : Roque Bluffs

Niby nic egzotycznego, a jednak...

No, Dominika jak jest? Zimno ale jest super :)

My trafiliśmy na wyjątkowo przemiłą rodzinę, która przyjęła nas do siebie. Zanim się poznaliśmy nasze stosunki miały opierać się na nowej dla nas zasadzie : Work Away. To taka kolejna po couchsurfingu metoda na tanie podróżowanie ale tym razem w zamian za miejsce do spania i wyżywienie pomagasz gospodarzom w prostych, przydomowych pracach. W ten sposób i my mieliśmy pomagać na farmie organicznej w zamian za wygodny nocleg w osobnym domu i coś na ząb. Tak było zanim się poznaliśmy bo teraz jesteśmy niemal jak rodzina, razem spędzamy wolny czas a pomagamy... jasne, że pomagamy ale tak jakbyśmy pomagali rodzinie czy przyjaciołom. Oczywiście jest poza sezonem więc na farmie poza nakarmieniem kaczek i kurcząt oraz zebraniem jaj jest niewiele do roboty. Zatem ustaliliśmy, że przez dwa, trzy dni w tygodniu pomożemy w wycince lasu i rąbaniu drzewa na zimę a pozostały czas jest dla nas, na zwiedzanie, odpoczynek czy co tam sobie zażyczymy. Układ prosty ależ czy nie wspaniały :)

Wspólne, wieczorne wykonywanie kolczyków.

Kaczki...

... kury, droga na Ostrołękę :)

Indiana Jane i poszukiwacze zaginionych jaj :)

Lumberjack from Maine :)

... and real lumberjack from Maine :)

Main'owska masakra piłą łańcuchową? Nie, zwykłe życie na farmie :)

A jak nie robimy, to się bujamy :)

Idąc dalej tym tropem jeden dzień naszej pomocy zamieniliśmy na przygotowanie polskiej kolacji dla dwudziestu osób. Wszyscy się zrzucili na składniki a my w domu syna naszej gospodyni urządziliśmy wspólne gotowanie polskich potraw. Łatwiej jest kiedy osoby z którymi przebywasz mają w swych żyłach polską krew a niektóre z nich przypominają sobie, że ich babcie przyrządzały pierogi czy gołąbki. Ustalamy menu, dzielimy prace na wszystkie chętne rączki i ugniatamy ciasto na pierogi, trzemy ziemniaki na placki, przyrządzamy farsz a my prezentujemy upieczony wcześniej przez Dominikę chleb. Dziewczyny ulepiły 150 pierogów z serem, kapustą i grzybami oraz ze szpinakiem. Usmażyliśmy 50 placków ziemniaczanych i podaliśmy je ze śmietaną. Były sałatki z pory i z buraczków, chleb a zresztą zerknijcie sami (nie dziwcie tylko, że wszystko jest bez mięsne, to kolejne amerykańskie rodziny wegetariańskie):

Mąka, woda i sól...

... rozwłakujemy,

... ugniatamy,

... wycinamy kółeczka,

... nakładamy farsz,

... i pierogi jak malowane :)

Mamo, starałem się jak mogłem i tak przypaliłem :)

Placki znikały prosto z patelni a sprawcy, cóż tak sympatyczni,

że wszystko im uszło płazem :)

Po kolacji chwila na wspólne muzykowanie.

Do naszej dyspozycji dostaliśmy również samochód więc zwiedzanie okolicy jest bajecznie proste i wygodne. Na pierwszą krótką wycieczkę udaliśmy się po okolicy aby rozejrzeć się co jest i jak. Okazało się, że faktycznie zaledwie kilka mil dzieli nas od wybrzeża oceanu a miejscowość Machias choć uśpiona na okres zimy jest świetnym miejscem zarówno do relaksu jak również stanowi doskonałą bazę wypadową do lokalnych atrakcji. A co można robić w Maine zimą.... o tym już za chwilę :)

Nasz tymczasowy pojazd, oczywiście Ford :)

ps1.

Jeśli uważacie, że szczytem wygody jest zakup z samochodu w okienku fast food'u w tak zwany drive thru to co powiecie na przykład na załatwienie wszystkich operacji bankowych w ten sam sposób, z samochodu właśnie. Jako ciekawostkę podamy, że apteki działają w identyczny sposób, zatem zakup plastra też może się odbyć drive thru :)

ps2.

Dla kolegów z EC mam z kolei taką wiadomość. Smaczki w stylu "złomka" z filmu "Cars" na żywo można obejrzeć jedynie na amerykańskiej wsi. Zerknijcie tylko na to logo :)

ps 3.

Masz ochotę odwiedzić niesamowitych ludzi i spędzić trochę czasu z dala od zgiełku i chaosu? Zapraszamy cię do Mainstays At Flower Cottage :) możliwe w wersji Work Away lub Bed and Breakfast.

Nie najlepiej zorganizowana rodzina na świecie...

2012-01-10T08:58:00.001+07:00

Dzisiaj będzie o tym jak nasza "nie najlepiej zorganizowana rodzina" (dzięki Sebastian, to określenie zostało już zaadoptowane przez nasz rodzinny słownik) radzi sobie w świecie.

Nikt nie przypuszczał wcześniej nawet, jak to jest kiedy przebywa się ze sobą 24 godziny na dobę. Bez wyjść do pracy i szkoły, bez osobnych spotkań z przyjaciółmi i bez "schronienia" we własnym pokoju. Pierwsza myśl, pewnie jest trudno? Wcale nie. Jest inaczej, kiedy twoja rola rodzica powoli, choć nie bez lekkich zgrzytów zmienia się najpierw w partnera. potem w przyjaciela, nauczyciela, kumpla do gier i wariackich pomysłów kończąc wreszcie na swego rodzaju spowiedniku. Role odwracają się i sytuacja jest zupełnie inna niż w domu. Praktycznie nie występuje zjawisko konfliktu interesów bo jesteśmy drużyną, która ma wspólny cel. Jasne... bywa, że gdzieś kółka nie zazębia się jak trzeba i należy sobie przypomnieć kto jest kim, poustawiać nastawy na dobre tory by sunąć po nich ponownie pełnym składem.

Razem przygotowujemy i prowadzimy warsztaty i sądzę, że dla nas ta podróż to największa i najlepsza psychoterapia pod słońcem. To tak jakbyśmy sami zafundowali sobie warsztaty z przetrwania, z trwania razem i nie pozabijania się nawzajem. Pogłębiamy wiedzę o sobie, uczymy się siebie ponownie, przełamujemy kolejne granice strachu i fobii. Obserwujemy w czasie rzeczywistym jak zmienia się podejście naszych dzieci do nowych rzeczy, jak zmieniają swoje nastawienie i smaki. Poznajemy nowe słowa bo Aisza uprawia słowotwórstwo i tak na przykład autobus stał się " luksusywny" od luksusowy i ekskluzywny, bądź też fachowiec od specjalistycznych rzeczy jest po prostu "profesjonalistyczny".

Czy coś gubimy? Jasne, że tak! Musielibyśmy mieć inne nazwisko chyba, żeby gdzieś w tajemniczych okolicznościach nie pozostawić cząstki własnego rynsztunku. Tak więc na liście zgubiono-znaleziono znalazły się między innymi międzynarodowy konwerter do zasilania, ponczo Dominiki, dwa zapełnione wrażeniami pamiętniki z podróży, jedną kartę surwiwalową (drugą zabrały nam służby graniczne w Szanghaju), sandały (skradzione na Zanzibarze) i piękna Nepalska czapka Aiszy zgubiona w muzeum w Nowym Jorku. Nie liczymy polarowego kocyka, który podarowaliśmy szczeniakowi w Chinach, który marzł w holu hostelowej recepcji. Jak tak spojrzeć z perspektywy kilku miesięcy i kilkudziesięciu miejsc noclegu to chyba niewiele. Jeśli chodzi o rzeczy znalezione to nie było tego wiele bo wpadło nam w ręce tylko kilka monet i jeden banknot podniesiony z ziemi. Najbardziej jednak wzruszają nas zawsze drobne podarki, które trafiają do nas tak z głębi serca od wielu darczyńców na naszej trasie. Poczynając od pierścionka z różańcem podarowanego przez małą dziewczynkę w Tanzanii, przez rastamańską bransoletkę rodem z Ugandy, różane korale i kawałek kryształu górskiego z Nepalu, bambusowe pałeczki z Tajlandii a kończąc na wisiorku w kształcie serca z Koh Lanty. Z każdą z tych rzeczy wiąże się historia, każda jest wyjątkową, bezcenną pamiątką. Z dziwnych rzeczy wymienić można stale przybywające w zatrważającym tempie różnorakie rzeczy. Na początku nie kupowaliśmy żadnych pamiątek, żadnych ciuchów nawet. Teraz jest jakoś wszystkiego więcej, jakby pączkowały gdy nie widzimy bo nawet plecaki stały się za małe i wyglądają jakby miały za chwilę porwać się w szwach.

Fakt bywało, że czasem nie wiedzieliśmy kiedy i o której mamy lot czy autobus, jak nazywa się miasto do którego jedziemy lub jak dostać się z punktu A do punktu B ale chyba właśnie o to w tej podróży chodzi. W takim pędzie czasem "gdzie i kiedy" ma mniejsze znaczenie niż "z kim" i "po co".

Jedyną rzeczą, którą opanowaliśmy do perfekcji to pakowanie. Na początku zajmowało nam to pół dnia, teraz wystarczy niespełna godzina i jesteśmy gotowi o drogi. Przejścia graniczne, bramki, kontrole, kolejki to chleb powszedni. Nawet kilkakrotne wywalanie wnętrzności Dominiki torby i wieczne kłótnie przy odprawie samolotowej o to czy nasz bagaż jest podręczny czy też nie, nie robią na nas większego wrażenia.

Spanie na ławkach, podłodze, krzesłach i w samochodzie, w mrozie, deszczu, wietrze i w upale, stało się stałym elementem naszej podróży. Higiena utrzymywana w toaletach do których normalnie trzeba wchodzić w masce przeciw gazowej, gdzieś gdzie trudno o wodę i prywatność - no tak normalnie, gdzie się da. Kilometry wydeptane w różnych częściach świata, w błocie, w deszczu, w śniegu i w upalnym słońcu. To wszystko spaja bardziej niż stoczniowy spaw. Czujemy, że jesteśmy bliżej siebie i chyba w końcu, oto właśnie chodziło :)

Dzisiaj zamiast powtarzać frazesy przemówimy siłą fotografii, która często więcej przekazuje niż setki słów. Wpis jest o nas więc zdjęcia też będą głównie o nas...

Z tym większą dumą pokazujemy poniższe zdjęcia ponieważ niemal wszystkie wykonały nasze córki :)

Na koniec pozdrowienia od kosmitów...bo dla wielu jak się okazuje takimi właśnie się jawimy :)

Kilka kartek z historii Massachusetts ...

2012-01-08T01:40:00.004+07:00

Zerkamy na zegar wiszący na dworcu w Bostonie na którym widnieje również data. Dzisiaj jest 31 grudnia 2011. Nowy rok zbliża się wielkimi krokami. Czekamy na pociąg, który zawiezie nas do Littleton, do takiego little town :) Zanim do niego wsiądziemy zobaczymy jeszcze jak mieszkańcy Bostonu są dumni ze swojej drużyny Celtics. Wszędzie bowiem roi się od biało zielonych klubowych kolorów.

W wagonie obok nas siedzi osiemdziesięcio kilkuletni żwawy staruszek, który słysząc melodię naszego języka pyta skąd jesteśmy. Odpowiadamy, że z Polski. Starszy pan się uśmiecha i mówi, że jego ojciec przyjechał tutaj ze Lwowa. Pamięta jak ojciec mówił do niego mieszanką rosyjskiego i polskiego. Próbuje sobie przypomnieć słowa, potem zdania. Siedzimy tak sobie razem i słuchamy opowieści sprzed niemal wieku.Na końcu śmieje się i rzuca do nas zniekształconym polskim przez ramię wychodząc powolutku opierając się o swój balkonik:

- Idź wolniej, dalej zajdziesz.

Śmiejemy się do łez bo trafność żartu jest strzałem w dziesiątkę w tej sytuacji.

Wreszcie pociąg zatrzymuje się na stacji na jakimś pustkowiu. Czekamy chwilę, po czym podjeżdża samochód i poznajemy Roba, człowieka sympatycznego i niezwykle miłego. Wiezie nas do swojego domu, gdzie wita nas Jenna, cała gromadka dzieciaków i dwa merdające ogonkami psiaki.

Nie mamy wiele czasu na podjęcie decyzji bo za chwilę zbliża się godzina wyjścia na sylwestrową zabawę do ich przyjaciół. Idziemy tak jak stoimy. Wszyscy witają nas bardzo serdecznie, zagadują nas o podróż, o plany i są ciekawi świata. Podgryzamy przepyszne smakołyki jakie przygotowały amerykańskie gospodynie na tą składkową imprezę. Dzieci biegają po domu jak zwariowane, gospodarz odpala sprzęt do karaoke i jako pierwszy śpiewa amerykańskie szlagiery sprzed lat. Potem już poleciało reakcja łańcuchową i wszyscy klaszczemy w rytm kolejnych piosenek. Lokalna gościnność opiera się na zasadzie: włóż do kubełka z lodem co przyniosłeś, częstuj się czym chcesz. Czas mija bardzo szybko, trochę wcześniej niż o północy w wielkiej konspiracji odpalone zostają nielegalne w stanie Massachusetts fajerwerki, niby małe, niegroźne ale z powodów oczywistych nie podajemy danych personalnych naszego przesympatycznego gospodarza.

Trzech króli mały false start :)

Szalona zabawa przy karaoke.

Nic nie widziałeś, nic nie słyszałeś... zakazane fajerwerki.

Happy New Year !!!

Nowy rok to również party. Nasza rodzina zabiera nas na noworoczne przyjęcie do młodego polaka, który mieszka tutaj już od kilku lat. W przepięknej scenerii farmy, jeziora i mnóstwa różnorakiego ptactwa spędzamy pierwszy dzień 2012 roku. Rozmawiamy o sporcie, o Polsce i o jedzeniu. Jeśli ktoś zapyta mnie z czym kojarzy mi się Massachusetts to z pewnością będą to borówki z kolendrą i kremowym serem :)

Kolejny dzień spędzamy na zabawie z czwórką niesamowitych dzieci. Gramy w Uno, gry planszowe, bawimy się zdalnie sterowanym helikopterem, robimy wycinanki i samoloty z papieru. Czas płynie szybko, bo poznajemy się lepiej i łapiemy wspólny język, często ten niewerbalny.

Jenna organizuje nam wycieczkę krajoznawczą, której głównym punktem jest historia Ameryki. Jedziemy w miejsce, gdzie padł pierwszy strzał pomiędzy osadnikami i nacierającą armią brytyjską podczas Amerykańskiej Rewolucji. Most North Bridge w miejscowości Concord jest milczącym świadkiem tego zdarzenia. O tym wydarzeniu Ralph Waldo Emerson napisał (tłumaczenie własne):

" Przez ten skromny most, wzniesiony nad strumieniem,

Ich flaga łopocząca w kwietniowej bryzie,

Tu gdzie pewnego dnia stanęli walczący farmerzy,

Padł pierwszy strzał, który obiegł świat."

Potem odwiedziliśmy miasteczko Concord, w którym to ogromne wrażenie robią wielkie domy mieszkańców a ich wysoki status społeczny widać na każdym kroku. W małej mieścinie na drodze narysowane sa skośnie poprzeczne pasy przejścia dla pieszych. Kierowcy aut zatrzymują się daleko od przejścia w sytuacji kiedy ktoś choćby zbliża się do asfaltu. Piękny zwyczaj i co tu mówić, bezpieczny.

Po drodze jeszcze zakupy i odwiedziny u rodziców Roba. Niezwykle sympatyczni ludzie.Starszy pan okazał się być znawcą Azji, w której pracował przez wiele lat więc wspólnych tematów mieliśmy wiele.

Po powrocie do domu i wspaniałej kolacji obejrzeliśmy zdjęcia z Łotwy i wspólnej podróży Roba i Jenny w Polsce. Piękny wieczór, świetni ludzie i super rodzinka. Chcieliśmy zostać dłużej ale nadszedł na nas czas i trzymając w rękach kanapki i gorącą herbatę od Jenny, znów byliśmy w podróży :)

ps. Pozdrawiamy całą Waszą rodzinę bardzo serdecznie, ściskamy z całego serca i przesyłamy całusy.

Specjalna wiadomość od Radka dla najlepszego kumpla (jak mówił Salem jestem jednym z wielu), świetnego fotografa i mojej bratniej duszy: Jesteś wyjątkowy chłopie i zawsze będę trzymać moje kciuki za Ciebie!

Welcome to US, Kałatkosky Family :(

2012-01-06T10:40:00.000+07:00

Nasze wtargnięcie do Stanów zaczniemy od zrzędzenia. To, że autobus czekał na granicy klika godzin to pikuś. To, że byliśmy jak zombi po niedospanych dwóch nocach to nic. Najgorsi z tego wszystkiego byli oficerowie imigracyjni, którzy to, pomijając ich brak dobrego wychowania (taka robota), pomijając również to, że trzymali nas najdłużej, byli … a co tam, byli po prostu bezczelni a w dodatku skasowali nas po sześć dolców od pyska. I to za co? Niezbędny będzie cytat gościa, który między słowami cedząc napój przemawia z pełnymi ustami w imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i decyduje o losie ludzi, którzy często przebyli pół świata aby się tu dostać:
- To za to, że pukacie do amerykańskich drzwi.
No żesz, do jasnej anielki. Co to kurde są, drzwi Hadesu, że trzeba wrzucić srebrnika, który wcześniej trzymałem na zamkniętych powiekach. Cyniczny uśmieszek i informacja, że dorzucam się do państwa i płacę tax nie załatwia sprawy. Bowiem już wcześniej dość słono zapłaciłem za możliwość dotarcia do miejsca, w którym teraz stoję bo papierek w paszporcie jest i tak zbyt drogi, zwłaszcza jeśli nasi zachodni sąsiedzi płacą za to jakieś kilkanaście baxów. Normalnie upokorzenia część dalsza i ignorancji niekończąca się historia. Pragnę poinformować władze USA, że zgodnie z Waszą szanowną naklejką mówiącą, że:
„ Freedom is not for FREE!” na niewiele się ona zda jeśli nawet obywatele tegoż kraju, takiej wolności mają już dość. Może się bowiem okazać, że ta wolność kosztuje zbyt wiele.

Dobra, teraz o tym co się dzieje jak przejdziesz procedurę i staniesz po drugiej stronie granicy. Potem jest już zarąbiście, drogo... ale zarąbiście.
Bardzo szybko przekonaliśmy się, że anioły nie są z Los Angeles ale pochodzą z Nowego Jorku. Tak naprawdę to przyleciały z Brazylii ale siedzą już w Wielkim Jabłku ponad dziesięć lat. Objawiły nam się w postaci Simone, która pomimo późnej nocy, spóźnionego autobusu i niedogodności, z otwartymi ramionami przyjęła nas do siebie i dała miejsce do spania na kilka dni. Samo miejsce też było szczególne bo lokalizacja trzech przecznic od Central Parku daje możliwość swobodnego i taniego przemieszczania się po Manhatanie. Spacerkiem doszliśmy do Museum of Art a potem przez kilka godzin kręciliśmy się po Central Parku.

Museum of Art.

Spodziewaliśmy się Kościuszki a tu w Central Parku stoi

sobie Władysław Jagiełło.

Pierwszy hot-dog w NY, jak się okazało potem również ostatni.

Central Park o tej porze nie jest zbyt urodziwy...

... ale jak całe miasto, ma swoistą energię.

Mała draka z chłopakami z Bronxu, zaczęło się niewinnie...

... potem demonstracja siły a następnie przybicie tak zwanej "piątki".

Trzeba uważać kto maluje, bo na rysunku chłopak z bródką może

wyglądać jak laska :)

Przy 5-tej Avenue natrafiliśmy na coroczne lodowisko i w akompaniamencie końskich kopyt zaprzęgniętych do dorożek trafiamy w najdroższą część Nowego Jorku.

Robimy tak zwany „window shopping” i przyklejamy nosy do witryn najlepszych projektantów i najznakomitszych marek. Dzieciom tłumaczymy, że to nie są Chiny i koszula od Armaniego nie kosztuje tutaj 10 złotych, dlatego nie włazimy do środka. Przed katedrą Św. Patryka śpiewają kolędnicy i nastrajają nas do odwiedzenia świątyni. Idziemy do szopki bożonarodzeniowej a potem pod obraz Matki Boskiej Częstochowskiej – jakoś nam się bliżej kraju zrobiło.

Wnętrze Katedry Św. Patryka.

Jedna świeczka za powodzenie w podróży :)

Ponieważ czas nam się zagęszczał wszystkie dni w NY spędziliśmy na całodziennych spacerach i jeździe metrem. Mam nadzieję, ze wszystkie punkty obowiązkowe odwiedziliśmy bo był Broadway, Empire State Building, Wall Street, Ground Zero i nasza bezskuteczna próba odwiedzenia memoriału 9/11 po WTC. Ktoś wymyślił, że trzeba się rejestrować przed wejściem wcześniej (do końca stycznia brak wejściówek) lub próbować na dziko stać na dziko w kolejce kilka godzin na mrozie, żeby „może” ją otrzymać. Słabo.

Empire State Building.

Spotkanie ze Sponge Bobem Kanciastoportym.

Plac budowy w miejscu gdzie stały wieże WTC.

Troszku się zadłużyliśmy, co nie?!

Dziewczynom chcieliśmy pokazać Statuę Wolności więc wzięliśmy darmowy prom na State Island w dwie strony i pstryknęliśmy sobie kilka fotek. Potem koniecznie chciałem zobaczyć Szarżującego Byka więc się uparłem aby wrócić na Wall Street. Zanim do niego doszliśmy natrafiliśmy na demonstrację domagającej się pracy dla Latynosów. Spoko, każdy chce dobrej pracy więc chwilę z nimi poszliśmy wołając po polsku: Dobrej pracy, lepszej płacy! - czy jakoś tak :)

Najfajniejsze jest to, że Museum of Natural History jest darmowe zdaje się po szesnastej, więc masz jeszcze prawie dwie godziny na zwiedzanie za free. Świetne miejsce, opowieści o Wielkim Wybuchu i pokaz 3D, historia Ameryki, kamienie, głazy i minerały oraz szkielety. Szkielety ludzi, ssaków i dinozaurów. Olbrzymich dinozaurów. Pięknie spędzony czas i to nie dlatego, że za darmochę :)

Dla Simone robimy jeszcze polską kolację bo w sklepie dostajemy kiszoną kapustę w słoiku. Jako główne danie jest kurak w panierce, ziemniaczki, kapusta na krótko i zasmażana marchewka. Jest smacznie i wszystko znika z talerzyków. Za zakupy na Manhatanie w Azji żylibyśmy pewnie przez tydzień ale i tak było warto. Żal nam rozstawać się z Simone bo jej basement, w którym mieszkaliśmy był przytulny i wygodny. Mieliśmy swoją strefę prywatności a Aisza wieczorami razem z Simone oglądała najlepsze filmy familijne śmiejąc się wspólnie w głos. Taka Ameryka podoba nam się najbardziej...

China Town,. z którego odjeżdża najtańszy autobus do Bostonu.

ps.
Niestety ktoś tak jak my, na Święta do domku nie zdążył bo nikt nie chciał wrzucić dolara do kapelusza...

Z liściem klonowym we włosach :)

2012-01-05T05:21:00.001+07:00

Dziwne to święta, kiedy przypomina ci o nich gość robiący ósemki maszynką do czyszczenia podłóg o drugiej nad ranem na lotnisku w Toronto, pogwizdujący sobie pod nosem „Jingle bells”. Zamiast oglądać Kevina na Polsacie siedząc przed teleodbiornikiem, koczujemy po nocach na lotniskach i terminalach autobusowych. Można powiedzieć, że jedyne co straciliśmy to chwile spędzone z najbliższą rodziną ale tak to już jest w podróży. Z pozytywnych aspektów to po raz pierwszy w życiu nie przejadłem się w te poświąteczne dni (wyłączając wigilijną kolację, na której było dużo i smacznie) i w sumie jest mi z tym dobrze.

Znudzone chińskie Mikołaje :)

Autobusik w wersji "ancient".

Ale do rzeczy...
Wczoraj a właściwie dzisiaj, tyle, że to było wczoraj – problemy z linią zmiany daty nie znikną szybko – wylatywaliśmy z Szanghaju do Kanady. Lot trwał ponad trzynaście godzin ale po przylocie zegarek przesunął się zaledwie o godzinę. Zatem zaoszczędziliśmy pół dnia w naszym życiu lecz w porównaniu z tym ile wcześniej straciliśmy to niewiele:)
Powinniśmy być na lotnisku w Szanghaju dużo wcześniej ale pozostał nam do załatwienia jeszcze jeden interes. Chcieliśmy z Arlettą odwiedzić pewien sklep na West Nanjing Road 580 zwany popularnie Tao Bao – od chińskiego sklepu internetowego i portalu aukcyjnego jednocześnie. Trafna nazwa bo po pierwsze wybór jak w necie, wachlarz produktów obszerny a po drugie ceny można negocjować, zbijać i na końcu wrzasnąć: „Kup teraz!”.
Sprzedawcy na kilku piętrach wystają ze swych małych sklepików i łapiąc cię za ręce lub ubranie próbują zatrzymać choć na moment przy swoim stoisku. Nawołują przy tym z nieodłącznym chińskim akcencikiem:
- Ajfon fołr, ser? Ajpad tu, mejbi? Mejbi tumoroł?
- Lejdi wont szoping? Luji Vitą hendbag?
Lub coś w tym rodzaju również o zegarkach, butach i walizkach. Cena startowa zazwyczaj o 100-200% większe od tej sprzedażowej a zależy to głównie od wartości produktu. Żeby nie było nieporozumień, towary tam sprzedawane to w 99% przypadków tak zwane „fake”, potocznie mówiąc – podróby.
Tak nas wciągnęło oglądanie cudów i szukanie tenisówek, że przeciągnęliśmy mocno czas z poziomu dopuszczalnego do ryzykownego, może nawet do krytycznego – patrząc Dominice głęboko w oczy po powrocie. Galopem na metro i biegiem do odprawy. Na szczęście miła pani mówi do nas spokojnym głosem:
Za dwie minuty kończymy.
Dobra, teraz wiem, że to jednak był poziom krytyczny :)
Zgrzani na zewnątrz, zagotowani w środku stwierdzamy, że jednak czegoś takiego jak „reise fiber” już nas nie dotyczy i zupełnie z lekkim luzem możemy się spóźnić na lot przez ocean. Poza tym co tu dużo mówić, wszyscy, którzy nas znają wiedzą, iż punktualność to nie jest nasza najmocniejsza strona.

Toronto Base Camp :)

Aisza na swoim "złotym" prześcieradle...

Kilka chwil w Kanadzie wystarczy aby nabrać przekonania, że mieszkają tutaj najbardziej uprzejmi ludzie świata. Sprawnie na granicy, wszystko z uśmiechem na ustach, bez wiz z paszportem biometrycznym. Jest około dwudziestej kiedy szukamy swojego miejsca na nocleg. Kolejny miły pan informuje nas, że za literką „Q” jest lounge z ławeczkami. Mało tego, są kanapy i źródło zasilania. Jest automat z napojami i jakimiś przegryzkami, więc tej nocy nie zginiemy. Rozkładamy się na podłodze i ławeczkach. Próbujemy zasnąć choć nasze organizmy nie do końca wiedzą czy jest dzień, czy też noc. Pierwsza pada Aisza, zawija się w śpiwór i słodko zasypia. Potem kolejne dziewczyny a ja się kręcę i dziwię się, że praktycznie w ciągu nocy nie ma żadnych lotów a przynajmniej nie ma pasażerów i komunikatów. Około drugiej podjeżdża do nas na segway'u ochrona lotniska i zapytuje czy wszystko na naszym kempingu w porządku. Bardzo miło i uprzejmie – jak to w Kanadzie.
Wczesnym rankiem ruszamy okupować restroom w celu porannej toalety a dopiero później zauważamy, że na tymże lotnisku są kabiny specjalne do odświeżania się przed lub po podróży.
Zbieramy graty i ruszamy transportem publicznym do centrum. Uprzejmy pan sprzedaje nam żetony, które są jednocześnie uznawane w autobusach i metrze. Kolejny miły pan zapytany o przystanek i linię autobusową prowadzi nas na miejsce, sprawdza tablicę i informuje, że nasz transport będzie za 2 minuty. W autobusie sympatyczny kierowca tłumaczy nam jak działają żetony i pyta czy aby nie potrzebujemy mapy. Potem przesiadamy się na metro i o dziwo, wstęp wolny do podziemia z autobusu i już śmigamy do centrum. Jedna przesiadka i wysiadamy na Świętym Patryku a stamtąd już tylko kilka kroków do Terminalu autobusowego w Toronto. Mamy sporo czasu więc idziemy pospacerować i poszukać czegoś do jedzenia. Miasto uśpione w poświątecznym klimacie wita nas połową zamkniętych sklepów. Do jedzenia jest tylko sieciowa Caraibien Queen a w nim jaka? … oczywiście bardzo uprzejma pani obsługuje nas z uśmiechem. Dominika mówi, że tutaj zostaje bo takiego traktowania nie doznała nigdzie indziej. Czujemy, że choć tylko musnęliśmy Toronto to należy sprawdzić czy tak jest wszędzie indziej w Kanadzie.

Trza grzecznym być :)

Autobus zapełniony w połowie rusza o czasie i choć zrywa połączenie to jest w nim darmowe Wi-Fi. Po dwóch godzinach dojeżdżamy do granicy ze Stanami Zjednoczony Ameryki Północnej a tam...

Bigos w Szanghaju? Czemu nie :)

2012-01-03T04:51:00.002+07:00

Jak przemierzyć tak olbrzymi odcinek kraju większego niż niejeden kontynent kiedy ma się mało czasu i czuje się lekką niechęć przed trzydziestokilko godzinną podróżą pociągiem. W jedyny możliwy sposób – samolotem. Sichuan airlines ma tanie bilety i szybko przetransportuje cię na drugi koniec Chin. Dodatkowo olbrzymim Airbusem ze wszelkimi udogodnieniami. Lądujemy w nowoczesnym mieście, które ma niewyobrażalna energię. Jest późno więc metrem gnamy do centrum, wysiadamy na East Nanjing Street i kilka przecznic dalej czeka na nas oaza snu. Upsss, zapomniałem, że to miejsce nazywa się Hiker Youth Hostel i nikt tu nie zasypia przed drugą w nocy. W norkach z dwoma piętrowymi łózkami, często bez okien gnieżdżą się, dyskutują do nocy popijając browarki podstarzali młodzieńcy z całego globu. Obsługa w hostelu niby miła ale obiecane na ich stronie śniadanka w cenie już nie funkcjonują. Ponadto można się poczuć trochę jak na kolonii bo o około godziny 22-iej strażnik sprawdza pokoje, włażąc kolejno do wszystkich jak do siebie. Taka ochrona, z tymże wszyscy wiedzą, że przyjdzie o 22-iej :) Kończy się na szczęście problem z komunikacją bo mieszkańcy często posługują się angielskim.

Ponieważ mieszkamy w samym centrum miasta wszędzie łazimy na piechotę, pokonując niezliczoną ilość kilometrów. Z punktów obowiązkowych wybraliśmy te rozmieszczone bliżej nas. Naszym łupem stał się deptak Nanjing Road, Plac Ludowy :) czyli People's Square i Bund z którego rozpościera się widok na Pudong, mieszczący się po wschodniej stronie rzeki Huangpu, kompleks drapaczy chmur i centrum biznesu. Punktem rozpoznawczym i orientacyjnym jest tak zwany „otwieracz do piwa” czyli budynek SWTC. Sam Bund zaś to coś wyjątkowego w świecie wschodu bo zawiera on 52 budynki o niezwykłej europejskiej architekturze.

Nasze pierwsze wrażenie było na tyle pozytywne, iż stwierdziliśmy, że to najlepsze miejsce aby rozpocząć swoją przygodę z Chinami dla kogoś kto przybywa tutaj po raz pierwszy. Myślimy o tym aby zobaczyć więcej Państwa Środka i przemierzyć większe jego terytoria...kiedyś...w przyszłości :)

W wielkim, nowoczesnym mieście znalazło się nieco miejsca na zachowanie przeszłości. Stworzona dzielnica przypomina starożytną zabudowę Szanghaju lecz jak to zwykle bywa tylko z zewnątrz bo wewnątrz ta sama scena, czyli shopping, fast food'y i cały ten gastronomiczny zgiełk. Jedynie herbaciarnie znajdujące się na wyższych poziomach mogą przywrócić wspomnienie minionego. Jest też ogród utrzymany w dawnym stylu, Yu Garden.

W Szanghaju szwędając się bez celu ulicami trafiliśmy na mikro miasteczko, które powstało niedawno z okazji Expo lecz to nie ono okazało się atrakcją. Zupełnie blisko bowiem jest jedno z modelowych kwartałów utrzymanych w stylu niskiej zabudowy, wąskich przejść. Ich cechą jest fakt usytuowania toalet i punktów czerpania wody na zewnątrz budynków. No i te suszenie ubrań … niezwykłe.

Lecz najbardziej niezwykłe jest to, że podczas odliczania dni a potem godzin do Wigilii Bożego Narodzenia trafiliśmy przypadkiem (a może nie) na ludzi, którzy jak anioły stąpające po ziemi zdecydowali się przyjąć nas pod swój dach w ten wyjątkowy wieczór. W Szanghaju, mieście zwanym Perłą Azji bezwarunkowa gościna, polskie kolędy i …. aż trudno uwierzyć: bigos i pierogi stały się rzeczywistością. Po małym tuningu, z chińskimi grzybami moon ale to bez bez znaczenia, kiedy atmosfera jest domowa i czujemy się jakbyśmy spotkali się z dawnymi znajomymi. Do tego przesmaczne rybki i sałatka z ogórkami konserwowymi. Hitem wieczoru był czerwony barszcz i chleb, aj czasem tęsknota za bochnem może przybrać absurdalne rozmiary. Bycie samemu w ten jeden dzień w roku może być smutnym doświadczeniem. Dobrzy ludzie sprawili, że nie mieliśmy okazji się o tym przekonać. Za to składamy im serdeczne podziękowania i cytując małe zielone ludziki z pierwszej części Toy Story: „dozgonna wdzięczność”. :) Po raz kolejny okazało się, że nie mury, zabytki i skały dają przyjemność z podróży ale ludzie, którzy z różnych przyczyn stają na naszej ścieżce...

Nieco rozrywki w szanghajskim metrze...

Bigos lover :)

ps.

Kiedy publikujemy ten post jest już po Świętach, a co tam... jest po Nowym Roku więc napiszemy tylko żegnając się z ChRL : Dzięki za wszystko, co wydarzyło się w Chinach !!!
Jedyne co nas smuci to fakt, że ze względów polityczno -urzędowo-papierkowych nie zrobiliśmy warsztatów chińskim dzieciakom. Żal i radość - dziwne uczucie ale takie, to chyba najlepsze określenie miejsca w którym spędziliśmy ostatnie dwadzieścia dni.

Małe post postowe rozmyślania:

Nigdy nie kryliśmy faktu, że nasza podróż to takie "liźnięcie" miejsc, wstępny research, muśnięcie wręcz żeby nie powiedzieć, że to taka specyficzna gonitwa za pociągiem, autobusem, rowerem lub samolotem. Często nie mamy czasu lub możliwości wgłębienia się w klimat, "przysiądnięcia" w spokoju aby z boku przyjrzeć się ludziom, co zresztą najbardziej lubimy. Z miejscem jest bowiem inaczej niż z ludźmi. Czasem potrzebujesz więcej czasu by się rozejrzeć, poszukać, pokochać lub znienawidzić miasto, region czy też kraj. Inaczej kiedy wyciągasz i podajesz rękę na powitanie, pada pierwszy uśmiech, inaczej jest kiedy pada pierwsze pytanie i sensowna odpowiedź.

W naszej podróży opisujemy tak zwane pierwsze wrażenie a nie przewodnikowe wiadomości, które mają pomóc nie zagubić się kolejnym stąpającym tą samą drogą. Zatem często korzystamy i czerpiemy wiedzę od osób, które przebywają gdzieś dłużej, znają wszystko od podszewki i są kompendium wiedzy jako element "żyjącego miejsca".

Można pokochać Szanghaj od pierwszego postanowionego tam kroku, zatem wszystkich ciekawych co się dzieje w Perle Azji oraz miejscach w szeroko pojętej okolicy odsyłamy w miejsce wyjątkowe do: Shanghai Weekly Blog. Bo wszyscy jesteśmy nomadami .... :)

Chengdu w czarno białym świecie pandy...

2012-01-02T21:25:00.000+07:00

Aby dostać się do Chengdu z Yangshuo najpierw należy podjechać do Guilin a następnie koleją przemieścić się tak jak idą tory, czyli trochę dookoła. Zajmuje to jedynie około 25 godzin, więc mamy czas na wspomniane wcześnie zupki, granie w karty, zrobienie lekcji i poleniuchowanie. Jak się potem okaże trzeba być też czujnym bo kiedy położysz się spać jedziesz w jednym kierunku, kiedy zaśniesz a potem się obudzisz - jedziesz w drugą stronę. Dla ciekawości dodam, że takich zmian w ciągu nocy jest kilka.

Po dobie spędzonej w pociągu wysiadamy na dworcu w Chengdu. Wiemy już, że miasto pretenduje do pierwszego miejsca w kategorii najbardziej turystycznego miejsca w Chinach. A atrakcji ma kilka. Największą zaletą jest lokalizacja bo bardzo blisko stąd do Tybetu. Druga rzecz, która przyciąga turystów to ośrodek rozrodczy Pandy Wielkiej. Oczywiście jest jeszcze największy posąg Buddy wykuty w skale, blisko położone "antyczne" wioski, kwartał tybetański i postawiono na nowo "zabytkowa ulica".

Zatrzymaliśmy się w Sims Cozy Garden, hostelu założonym przez parę japońsko - singapurską. Należy się temu miejsca kilka słów rozwinięcia, ponieważ to chyba największy ośrodek backpakerski w tej części Chin i dodatkowo, coś co ma w sobie duszę. Rozmiary mogą odstraszyć wielbicieli kameralnych hostelików ale funkcja jaka spełnia, organizacja oraz załoga zasługują na ogromną pochwałę.

Panda Wielka w wersji junior.

Ponieważ zimno i brzydka pogoda skutecznie demotywowała nas do wycieczek postanowiliśmy jednak odwiedzić pandy. Wspomniany ośrodek to połączenie ładnego zoo safari z laboratorium. Trzeba odwiedzić go o poranku, najlepiej w czasie karmienia bo wtedy pandy są najbardziej aktywne. Potem leniuchują i skrywają się przed ludzkim okiem. Poza oczywistą rolą należy przyznać, że choć w warunkach betonowych zagród pomysł na ratowanie zaginionego gatunku jest godny podziwu. Rodzi się tutaj mnóstwo maluchów każdej wiosny, smutne jest zaś to, że potem zasilają one w nowy eksponat ogrody zoologiczne na całym świecie. Cóż środki pozyskiwane w ten sposób pozwalają rozwijać słuszny interes.

Panda czerwona, młodszy kuzyn tej wielkiej.

Czego dowiedzieliśmy się nowego? Ano tego, że po latach sporów czy Pandy są szopowatymi czy też misiami definitywnie genetyka opowiedziała się po stronie niedźwiedzi. Najbliższy krewny to niedżwiedź andyjski. Układ pokarmowy tego drapieżnika pozwala jeść mięso lecz namiętnie wybiera on ukochane drzewa bambusowe. Ściany żołądka są tak twarde, że żadna ostra łodyga ich nie przebije. Trzeba tutaj powiedzieć, że jako mięsożerca trawi jedynie 17% roślinnego pożywienia dlatego musi znaleźć i zjeść kilogramy zieleniny. Pandy mają szósty chwytny palec u rączek a w historii te leniwe zwierzaki, ponoć używane były jako broń w czasie walk. Patrząc na ich ruchy aż trudno w to uwierzyć.

Najmłodsze są wyjątkowo piękne.

W wolnych chwilach uciekając przed mrozem chowaliśmy się w Sims a tam podczas partyjek tenisa stołowego, bilarda i piłkarzyków testowaliśmy piekielnie ostrą kuchnię syczuańską. Dla chętnych na zapleczu jest prowizoryczna siłownia oraz zawieszony worek bokserski.

W tym olbrzymim ponad 13-sto milionowym mieście (strefa zurbanizowana około 4 milionów) jest kompleks handlowy, który warto zobaczyć z dwóch powodów. Po pierwsze aby zobaczyć co oznacza hurt w wydaniu chińskim i jak rozwiązuje się problemy logistyczne w dzielnicy handlowej zajmującej kilka przecznic i kilkanaście kilka piętrowych budynków. Drugi powód jest taki, że z pewnością z pustymi rękoma stamtąd nie wyjdziecie.

Kolejny dzień to taki jarmark i cepeliada, czyli "Ancient Street". Mieliśmy takie dziwne wrażenie, że ta szopka jest nieprawdziwa i sztuczna a zarazem tak perfekcyjna w wykonaniu, że nie mogliśmy się oprzeć pokusie. Przy wejściu stoi ryksiarz i za kilka monet możesz poudawać, że mkniesz uliczkami starego Chengdu. Piękne ogrody, mostki i zakątki a wszystko psują jedynie punkty gastronomiczne z nowoczesną infrastrukturą. Wszystko jest na sprzedaż lecz jedynie piękne jedwabne chustki ręcznie malowane zasługują na kupno. Zwłaszcza, że gość maluje je w czasie rzeczywistym tuż przy tobie.

Czarny łabędź... naprawdę dziwny.

Po opuszczeniu antycznego świata idziemy na tak zwany kwartał tybetański w celu odnalezienia najlepszej ponoć pierogarni. Rzeczywiście jakbyśmy się przenieśli w inne miejsce. Kolor czerwony i pomarańczowy króluje na ulicach, mijamy mężczyzn w brązowych kurtkach przepasanych sznurkiem i kobiety z mocno zaznaczonymi czerwonymi kółkami na policzkach. Wiele osób żebrze na ulicy a mnisi nas zagadują i również pytają czy mamy pieniążki i próbują grać z nami w grę znaną z dzieciństwa, która nosiła nazwę "spóła". No niestety źle trafili :)

Ważna rzecz: aby obalić chiński mur należy udać się do sklepu i zakupić butelkę dobrego, chińskiego wina o nazwie "Great Wall" a następnie zagryzać suszonym mięskiem z dzikiego jaka. Dziwne zestawienie? Wcale nie!

Yangshou - prawie jak Zakopane po sezonie.

2011-12-29T10:55:00.001+07:00

Mały cesarz z Yangshuo :)

Okolice Guilin uznawane są w Chinach za jedne z najpiękniejszych i są zdecydowanie warte odwiedzenia podczas podróży. Krajobraz jest tak wyjątkowy, że z wielką dumą został umieszczony jako rewers banknotu 20 Yuan-owego. Już jadąc busem z Guilin do Yangshuo (ok. 1,5 godziny) mijamy rozsiane wzdłuż drogi charakterystyczne, magicznie piękne, różnej wielkości wzgórza co wraz z wijącymi się między nimi rzekami tworzy niepowtarzalny, baśniowy klimat.

Uroku odejmuje trochę niestety pora roku w której jesteśmy bo zima choć nigdy nie mroźna jest tu często chłodna i ponura, z powtarzającymi się co jakiś czas gęstymi mgłami i mżawkami. Za to roślinność ku naszemu zdziwieniu subtropikalna z bananowcami i palmami. Często mijamy po drodze plantacje truskawek (w zimie pod foliami) oraz popularnych tu owoców Kaki ( w odmianie przypominającej dorodnego pomarańczowego pomidora). Wszędzie rośnie również trzcina cukrowa, z której z upodobaniem wyciskają sok na ulicznych straganach.

Atmosfera, którą znajdujemy w Yangshuo, od pierwszej chwili do złudzenia przypomina nam Zakopane po sezonie. Chodząc po mieście odnajdujemy stragany z miejscowym rękodziełem oraz sklepiki "dla turystów" z niezliczoną ilością gadżetów, ubrań oraz miejscowych specjałów. Jedyne czego nam brakowało do całkowitego obrazu to kramiku z oscypkiem. Jednak i to odnaleźliśmy, choć w chińskiej formie - grillowanego sera tofu, serwowanego z posypką z papryki i szczypiorku. Nawet główny deptak West Street jest niczym Krupówki. Do tego spora część mieszkańców mówi bądź stara się mówić po angielsku.

Herbatka na targu.

Szkoła Tai Chi oraz Kung Fu w Yangshuo.

Życie toczy się tu dużo wolniej niż w dużych miastach. Turystów niewielu, na ulicy szaleją więc pośrednicy i naganiacze na wszelkiego rodzaju przejażdżki i atrakcje po okolicy lub spływy tratwami (woda ma mniej niż 10 stopni a tratwa składa się z 20 połączonych bambusowych żerdzi więc często zamacza się nogi.... chyba tylko desperaci skuszą się na taką ekstremalną propozycję zwiedzania okolicy). Największe branie ma wynajem rowerów (szczególnie tandemów) oraz skuterów. Miasto jest tak niewielkie, że spacery po nim to sama przyjemność. Jednak rowerem można dojechać do wielu atrakcji i sprawnie poruszać się po miasteczku.

Po sezonie restauracje świecą lampionami i pustkami w środku.

Podświetlane góry.

Skusiliśmy się na jedno i drugie. Najpierw objechaliśmy okolicę skuterami, staczając walkę o dostarczenie nam skutera spalinowego a nie najpopularniejszego tu elektrycznego z niestety akumulatorowo bardzo ograniczonym kilometrażem. Niestety stan wielu skuterów odbiega od doskonałości i trzeba się natrudzić by nie gasł lub nauczyć się obsługiwać tylni hamulec nożny. Jednakże my, nowi sympatycy dwóch kółek nie mogliśmy sobie odmówić tej przyjemności nawet w niezbyt dobrą pogodę. Kolejnego dnia wybraliśmy się na wycieczkę rowerową korzystając z jednego tandemu i dwóch rowerów tzw. damek, oczywiście cały sprzęt bez przerzutek więc każda, nawet najmniejsza górka stawała się sporym wyzwaniem. Jednakże rower tutaj to atrakcja sama w sobie. Wolniej niż skuterem, przyjemniej i w dodatku możemy sobie pozwiedzać i podziwiać okolicę.

Jaskinia motyla - trudno nie zauważyć.

Opłata za zdjęcie 3RMB.

Zdjęcia z dziewczynkami były za darmo ale w zamian my też nie płaciliśmy.

Można się kłócić kto miał większe branie :)

A jest co oglądać. Poza wspomnianymi spływamy tratwami bambusowymi jest również śmieszna w swej autentyczności Jaskinia Motyla z podrobionymi stalaktytami i stalagmitami z betonu, posypanymi brokatem i podświetlonymi na kolorowo oraz wielkim taneczno-wokalnym show na koniec. Jest Księżycowa Góra, Jaskinia Błotna, Świątynie oraz samo miasto o niskiej zabudowie, którego otaczające góry również są wieczorem podświetlane. Tak samo jak most i nabrzeża po obu stronach. Poza tym można sobie urządzić treking albo najzwyczajniej, tak jak my, dać sobie na luz i najnormalniej w świecie się relaksować :)

Rzeka Li.

Moon Mountain.

Ceny noclegu w Yangshuo po sezonie są tak przystępne (około 4-5 $ za osobę za noc), że zdecydowaliśmy się zostać tu aż 4 noce. Całkiem przypadkowo (bo wyszukując w Internecie) trafiliśmy do niesamowitego miejsca oraz na niezmiernie miłą i pomocną obsługę. Klimat Hostelu utrzymany jest w świecie Samuela Becketta i jego sztuki "Waiting for Godot". Wszyscy, nawet ci którzy tutaj przybywają łapią w moment atmosferę miejsca i również czekają na kogoś, kto nigdy nie przybędzie - czyli na Godota właśnie. Od razu napiszę, że to żadna hippisowska oaza, to jest miejsce z duszą. A dodatkowo wygodne, czyste i z pięknym widokiem na panoramę Yangshuo z tarasu na dachu. Mają u siebie pieska o imieniu Nana, wyjątkowej aktywności ruchowej zwierzę, o czym przekonaliśmy się na własnej skórze podczas wyprowadzania jej na spacer. Więcej o nich tutaj.

Niestety mam złą wiadomość dla producenta butów, firmy HiMountain. But rozpruł się jak stare gacie tuż przy cholewce. Na szczęście wyjątkowo uzdolniony uliczny szewc zrobił mały tuning i wstawił prawdziwą łątkę skóry od środka a wszystko to w cenie 2 złote 50 groszy. Zła wiadomość nie dotyczy uszkodzenia (bo te zrobiłem sam) ale komentarza w języku chińskim na temat użytego w bucie materiału. Wynikało z niego, że [cytat]: "no good" !

ps.

Jeśli ktoś myśli, że w Katmandu na Tamelu w sklepach ze sprzętem jest tanio to niech przejdzie się po West Street po sezonie właśnie. Szok! Cheaper, cheaper - wszystko wyjaśnia.

ps2.

Leki z naturalnej apteki.

W aptece poza znanymi lekami pochodzenia naturalnego (zioła, korzeni, rośliny) znaleźliśmy również dziwactwo z postaci suszonej jaszczurki a na targu miód z leśnej pasieki od dzikich pszczół, z którego smaku wynika jakby był w nim sam pszczeli wosk.